Art. 8. Właściwość prawa polskiego dla własności narodowego dobra kultury RP

Własność narodowego dobra kultury RP zwróconego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nabycie i utrata prawa własności tego dobra podlegają prawu polskiemu niezależnie od tego, czy w chwili gdy nastąpiło zdarzenie pociągające za sobą nabycie lub utratę prawa własności, to dobro znajdowało się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 8.

Przepis określa, jakie prawo znajduje zastosowanie do własności narodowego dobra kultury Rzeczypospolitej Polskiej, które zostało zwrócone na terytorium tego państwa. Wskazuje, że zarówno sama własność takiego dobra, jak i nabycie lub utrata prawa własności, podlegają prawu polskiemu.

Reguła ta działa niezależnie od miejsca, w którym dobro znajdowało się w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego nabycie albo utratę własności. Oznacza to, że dla zastosowania prawa polskiego nie ma znaczenia, czy w tym momencie dobro było na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Istotne jest natomiast to, że chodzi o narodowe dobro kultury RP zwrócone na terytorium Polski.

Przepis obejmuje trzy powiązane kwestie: status własności dobra, jej nabycie oraz jej utratę. Nie ogranicza zastosowania prawa polskiego do zdarzeń, które nastąpiły w Polsce, lecz wyraźnie rozciąga tę zasadę także na sytuacje, w których dobro znajdowało się poza jej terytorium. W praktyce zapewnia więc jednolitą podstawę prawną oceny własności zwróconego dobra, bez względu na jego położenie w chwili zdarzenia istotnego dla prawa własności. Decydujące znaczenie ma jego charakter jako narodowego dobra kultury RP oraz późniejszy zwrot na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 7.Art. 9.