Art. 28. Przedawnienie i wygaśnięcie roszczenia o zwrot dobra kultury

1. Roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, nie ulega przedawnieniu.

2. W przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, zaliczanego do zbiorów publicznych państwa Unii Europejskiej, z którego terytorium zostało ono wyprowadzone z naruszeniem prawa, stanowiącego własność tego państwa, jego władz lokalnych lub regionalnych lub podmiotu będącego własnością tego państwa albo jego władz lokalnych lub regionalnych albo stanowiącego własność podmiotu finansowanego w znacznym stopniu przez to państwo lub jego władze lokalne albo regionalne, a także w przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury znajdującego się w zasobach kościoła i związku wyznaniowego, podlegających w tym państwie szczególnej ochronie prawnej, roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, wygasa po upływie 3 lat od dnia, w którym właściwy organ państwa Unii Europejskiej uzyskał informację o miejscu, w którym znajduje się zagraniczne narodowe dobro kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, oraz informacje pozwalające zidentyfikować jego posiadacza lub dzierżyciela, nie więcej jednak niż po upływie 75 lat od dnia wyprowadzenia tego dobra kultury z naruszeniem prawa z terytorium państwa Unii Europejskiej, chyba że umowa dwustronna między Rzecząpospolitą Polską a tym państwem przewiduje termin dłuższy.

3. W przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, niezaliczanego do zbiorów, o których mowa w ust. 2, roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, wygasa po upływie 3 lat od dnia, w którym właściwy organ państwa Unii Europejskiej uzyskał informację o miejscu, w którym znajduje się zagraniczne narodowe dobro kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, oraz informacje pozwalające zidentyfikować jego posiadacza lub dzierżyciela, nie więcej jednak niż po upływie 30 lat od dnia wyprowadzenia tego dobra kultury z naruszeniem prawa z terytorium państwa Unii Europejskiej.

Komentarz do Art. 28.

Przepis określa, jak długo można dochodzić roszczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 1, w związku z restytucją narodowych dóbr kultury. Zasadą jest brak przedawnienia tego roszczenia, co oznacza, że sam upływ czasu nie prowadzi do jego przedawnienia.

Od tej zasady przewidziano szczególne reguły dotyczące zagranicznych narodowych dóbr kultury, o których mowa w art. 18 ust. 1, wyprowadzonych z terytorium państwa Unii Europejskiej z naruszeniem prawa. W ust. 2 chodzi o dobra zaliczane do zbiorów publicznych i należące do państwa, jego władz lokalnych lub regionalnych, określonych podmiotów będących własnością państwa lub jego władz, a także podmiotów w znacznym stopniu przez nie finansowanych. Przepis obejmuje również dobra znajdujące się w zasobach kościoła lub związku wyznaniowego, jeżeli podlegają w tym państwie szczególnej ochronie prawnej.

W tych przypadkach roszczenie wygasa po 3 latach od uzyskania przez właściwy organ państwa Unii Europejskiej informacji o miejscu przechowywania dobra oraz danych pozwalających zidentyfikować jego posiadacza lub dzierżyciela. Obowiązuje jednak także granica 75 lat od bezprawnego wyprowadzenia dobra, chyba że umowa dwustronna między Rzecząpospolitą Polską a tym państwem przewiduje dłuższy termin.

Ust. 3 dotyczy pozostałych zagranicznych narodowych dóbr kultury objętych art. 18 ust. 1. Tu również obowiązuje 3-letni termin liczony od uzyskania obu wskazanych informacji, lecz ostateczna granica wynosi 30 lat od bezprawnego wyprowadzenia dobra. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na tym, że brak przedawnienia jest regułą, ale w określonych sprawach zagranicznych roszczenie może wygasnąć po upływie wskazanych terminów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 27.Art. 29.