Art. 10. Finansowanie wydatków związanych z restytucją dóbr kultury

1. Wydatki związane z działaniami podejmowanymi przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz przez inne organy i jednostki państwowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 1, w związku z restytucją dóbr kultury prowadzoną przez Rzeczpospolitą Polską, w szczególności koszty poszukiwania dobra kultury, koszty prowadzonych postępowań sądowych, administracyjnych i innych, koszty wynikające z wykonania orzeczeń zagranicznych o zwrocie dobra kultury, przemieszczenia z terytorium państwa obcego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przechowywania, ochrony i konserwacji odzyskanego dobra kultury, finansowane są z budżetu państwa z części organów i jednostek prowadzących poszczególne działania.

2. Wydatki związane z działaniami podejmowanymi przez służbę zagraniczną, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, stanowiące koszty pobytu i transportu osób wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego do działań związanych z restytucją dóbr kultury poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tłumaczeń, ekspertyz prawnych, postępowań sądowych i administracyjnych, transportu dobra kultury i przemieszczenia dobra kultury z terytorium państwa obcego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa zasady finansowania działań podejmowanych w związku z restytucją dóbr kultury prowadzoną przez Rzeczpospolitą Polską. Obejmuje działania ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz innych organów i jednostek państwowych, o których mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 1.

Wydatki tych organów i jednostek są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest organ lub jednostka prowadząca dane działania. Przepis wskazuje przykładowe koszty, w tym poszukiwanie dobra kultury, postępowania sądowe, administracyjne i inne, wykonanie zagranicznych orzeczeń o zwrocie, a także przemieszczenie dobra z państwa obcego do Rzeczypospolitej Polskiej. Finansowanie obejmuje również przechowywanie, ochronę i konserwację odzyskanego dobra kultury.

Odrębnie uregulowano wydatki służby zagranicznej. Muszą one wynikać z działań podejmowanych na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Chodzi między innymi o pobyt i transport osób wyznaczonych przez ministra do działań restytucyjnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tłumaczenia, ekspertyzy prawne, postępowania sądowe i administracyjne oraz transport i przemieszczenie dobra kultury do Polski. Te koszty są finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na przypisaniu kosztów do właściwych części budżetu państwa oraz na rozróżnieniu zwykłych działań organów państwowych od działań służby zagranicznej realizowanych na wniosek ministra.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.