Art. 21³. Publiczne odtwarzanie utworów

Posiadaczom urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego wolno publicznie odtwarzać nadawane w nim utwory wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, chyba że ich odtwarzanie następuje na podstawie odrębnej umowy.

Komentarz do Art. 21³.

Przepis określa zasady publicznego odtwarzania utworów nadawanych w programie radiowym lub telewizyjnym. Dotyczy posiadaczy urządzeń służących do odbioru takiego programu, jeżeli za ich pomocą udostępniają oni odbiorcom nadawane utwory w sposób publiczny.

Podstawową regułą jest konieczność zawarcia umowy z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Umowa ta stanowi podstawę legalnego publicznego odtwarzania utworów. Przepis nie uzależnia tego obowiązku od rodzaju urządzenia, wskazuje jedynie, że musi ono służyć do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego.

Reguła ta ma jednak wyjątek. Umowa z organizacją zbiorowego zarządzania nie jest wymagana, gdy odtwarzanie odbywa się na podstawie „odrębnej umowy”. Oznacza to, że przepis przewiduje dwa możliwe źródła uprawnienia do publicznego odtwarzania: umowę zawartą z właściwą organizacją albo inną, odrębną umowę, która stanowi podstawę takiego odtwarzania.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że samo posiadanie urządzenia odbiorczego i odbieranie programu nie wystarcza do publicznego odtwarzania znajdujących się w nim utworów. Decydujące jest istnienie odpowiedniej podstawy umownej, chyba że zastosowanie znajduje wskazany wyjątek. Przepis odnosi się wyłącznie do odtwarzania publicznego, nie reguluje natomiast sytuacji, w których utwory nie są odtwarzane publicznie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 2509.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21².Art. 23.