Art. 26f. Zatrudnianie pracowników za granicą według prawa państwa pracy

Pracownicy instytucji kultury, o których mowa w art. 21 ust. 2a, mogą być zatrudniani na podstawie przepisów państwa, w którym wykonują pracę.

Komentarz do Art. 26f.

Przepis określa podstawę zatrudniania pracowników instytucji kultury, o których mowa w art. 21 ust. 2a. W odniesieniu do tej grupy dopuszcza zastosowanie przepisów państwa, w którym pracownik wykonuje pracę. Oznacza to, że zatrudnienie może opierać się na regulacjach obowiązujących w miejscu wykonywania pracy, a nie wyłącznie na przepisach związanych z państwem, w którym działa instytucja kultury.

Kluczowe znaczenie ma użycie sformułowania „mogą być zatrudniani”. Przepis ustanawia możliwość, a nie bezwzględny obowiązek stosowania przepisów państwa wykonywania pracy. Sam nie wskazuje dodatkowych warunków, procedury ani ograniczeń korzystania z tej możliwości. Nie rozstrzyga również innych kwestii związanych z zatrudnieniem, takich jak rodzaj umowy, wynagrodzenie, czas pracy czy zakres obowiązków.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu dopuszczalnej podstawy prawnej zatrudnienia określonych pracowników. Decydujące znaczenie dla jej zastosowania ma miejsce, w którym praca jest wykonywana. Przepis wiąże więc podstawę zatrudnienia z faktycznym miejscem pracy, pozostawiając możliwość zastosowania przepisów właściwych dla tego państwa. Zakres podmiotowy regulacji jest ograniczony do pracowników instytucji kultury wskazanych w art. 21 ust. 2a.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1991 r. poz. 493.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

pracownicy

Art. 26e.Art. 27.