Art. 26c. Przerywany czas pracy pracowników instytucji kultury

1. Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, do pracowników instytucji kultury może być stosowany przerywany czas pracy, według z góry ustalonego rozkładu, przewidującego niewięcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą niedłużej niż 5 godzin.

2. Przerwa, o której mowa w ust. 1, nie jest wliczana do czasu pracy.

3. W uzasadnionych przypadkach do pracowników, o których mowa w ust. 1, można stosować równocześnie system organizacji czasu pracy określony w art. 135 § 1 Kodeksu pracy.

Komentarz do Art. 26c.

Przepis określa zasady stosowania przerywanego czasu pracy wobec pracowników instytucji kultury. Rozwiązanie to jest dopuszczalne wtedy, gdy uzasadnia je rodzaj wykonywanej pracy albo sposób jej organizacji. Nie jest więc przewidziane jako rozwiązanie automatyczne, lecz jako możliwość powiązana z konkretnymi warunkami pracy w danej instytucji.

Przerywany czas pracy musi być oparty na z góry ustalonym rozkładzie czasu pracy. Rozkład ten może przewidywać w ciągu doby nie więcej niż jedną przerwę, a jej długość nie może przekroczyć 5 godzin. Ograniczenia te wyznaczają zarówno maksymalną liczbę przerw, jak i ich dopuszczalny czas. Przerwa nie jest wliczana do czasu pracy, co oznacza, że pozostaje poza jego rozliczeniem.

Ustęp 3 przewiduje dodatkową możliwość organizacyjną. W uzasadnionych przypadkach do pracowników objętych przerywanym czasem pracy można równocześnie zastosować system organizacji czasu pracy określony w art. 135 § 1 Kodeksu pracy. Z przepisu wynika zatem, że oba rozwiązania mogą występować łącznie, ale ich zastosowanie wymaga istnienia uzasadnionego przypadku.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na umożliwieniu dostosowania rozkładu pracy do specyfiki działalności instytucji kultury, przy zachowaniu wyraźnych limitów dotyczących przerwy. Przepis wskazuje też, że przesłanką zastosowania tego rozwiązania jest uzasadnienie wynikające z rodzaju pracy, jej organizacji albo, w przypadku łączenia systemów, z konkretnego uzasadnionego przypadku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1991 r. poz. 493.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

czas pracy

pracownicy

Art. 26b.Art. 26d.