Art. 10. Order Orła Białego, najwyższa ranga i zasługi

1. Ustanowiony w roku 1705 i odnowiony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustawą z dnia 4 lutego 1921 r. Order Orła Białego jest najwyższym orderem Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Order Orła Białego nadawany jest za znamienite zasługi zarówno cywilne, jak i wojskowe, położone w czasie pokoju lub wojny, dla chwały i pożytku Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa status oraz przesłanki nadawania Orderu Orła Białego. Wskazuje, że jest to najwyższy order Rzeczypospolitej Polskiej, a więc odznaczenie zajmujące najwyższe miejsce w systemie orderów opisanym w tym przepisie. Regulacja podkreśla również jego historyczne ustanowienie i odnowienie przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, co wyznacza ciągłość tego wyróżnienia.

Order Orła Białego może być nadawany za znamienite zasługi. Przepis nie ogranicza tych zasług do jednej dziedziny. Obejmuje zarówno zasługi cywilne, jak i wojskowe, a więc znaczenie może mieć działalność lub dokonania związane z różnymi rodzajami służby i aktywności na rzecz państwa. Nie jest też wymagane, aby zasługi zostały położone wyłącznie w czasie pokoju. Regulacja wyraźnie przewiduje możliwość nadania orderu za zasługi dokonane w czasie pokoju albo wojny.

W każdym przypadku decydujące znaczenie ma związek zasług z chwałą i pożytkiem Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis wskazuje tym samym, że order służy uhonorowaniu dokonań o szczególnej randze, istotnych dla dobra i znaczenia państwa. W praktyce art. 10 wyznacza więc dwie podstawowe cechy tego wyróżnienia: najwyższą pozycję wśród orderów oraz nadzwyczajny charakter zasług, niezależnie od ich cywilnego lub wojskowego rodzaju i od tego, czy zostały dokonane podczas pokoju, czy wojny.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1992 r. poz. 450.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9a.Art. 11.