Art. 18. Zażalenie na orzeczenie w przedmiocie opłat

Na orzeczenie w przedmiocie opłat przysługuje zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji.

Komentarz do Art. 18.

Przepis określa sposób zaskarżenia orzeczenia dotyczącego opłat w sprawie karnej. Stanowi, że na takie orzeczenie przysługuje zażalenie, ale tylko pod warunkiem, że nie wniesiono apelacji. Regulacja wiąże więc możliwość wniesienia zażalenia z brakiem apelacji, wskazując jednoznacznie na wzajemną zależność tych środków zaskarżenia w zakresie orzeczeń odnoszących się do opłat.

Kluczowe znaczenie mają dwa elementy. Po pierwsze, przepis dotyczy „orzeczenia w przedmiocie opłat”, a więc rozstrzygnięcia odnoszącego się do opłat, nie zaś każdego orzeczenia wydanego w sprawie karnej. Po drugie, zażalenie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy apelacja nie została wniesiona. Samo istnienie orzeczenia dotyczącego opłat nie przesądza zatem jeszcze o możliwości wniesienia zażalenia, ponieważ przepis uzależnia ją także od tego, czy wniesiono apelację.

W praktyce przepis wyznacza prostą regułę oceny dopuszczalności zażalenia: należy uwzględnić zarówno przedmiot orzeczenia, jak i fakt wniesienia albo niewniesienia apelacji. Jeżeli apelacji nie wniesiono, przepis przewiduje możliwość zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie opłat zażaleniem. Jeżeli natomiast apelację wniesiono, wskazana w tym przepisie podstawa wniesienia zażalenia nie występuje. Regulacja porządkuje tym samym relację między apelacją a zażaleniem w odniesieniu do rozstrzygnięć dotyczących opłat.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1973 r. poz. 152.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 17.Art. 19.