Art. 13. Zezwolenie na używanie munduru zagranicznego

1. Używanie munduru zagranicznego wymaga zezwolenia terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

1) członków personelu dyplomatycznego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych oraz urzędników konsularnych obcych urzędów konsularnych;

2) członków personelu administracyjnego i technicznego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych – z zastrzeżeniem zasady wzajemności;

3) innych osób, które mogą używać w Polsce munduru na mocy umów albo zwyczajów międzynarodowych.

Komentarz do Art. 13.

Przepis określa zasady używania w Polsce munduru zagranicznego. Zasadą jest, że osoba zamierzająca używać takiego munduru musi uzyskać zezwolenie terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Przepis nie wskazuje dodatkowych warunków uzyskania zezwolenia ani nie określa jego formy, dlatego jego regulacja ogranicza się do ustanowienia wymogu zgody właściwego organu.

Od tej zasady przewidziano trzy grupy wyjątków. Zezwolenia nie potrzebują członkowie personelu dyplomatycznego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych oraz urzędnicy konsularni obcych urzędów konsularnych. Wyłączenie obejmuje także członków personelu administracyjnego i technicznego tych przedstawicielstw i urzędów, ale tylko z zastrzeżeniem zasady wzajemności. Oznacza to, że przepis wiąże korzystanie z tego wyjątku z istnieniem odpowiedniego traktowania polskiego personelu przez inne państwo.

Trzecia grupa obejmuje inne osoby, które mogą używać w Polsce munduru na podstawie umów albo zwyczajów międzynarodowych. W ich przypadku podstawą odstąpienia od obowiązku uzyskania zezwolenia nie jest przynależność do określonego personelu, lecz uprawnienie wynikające z umowy lub zwyczaju międzynarodowego. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na rozdzieleniu ogólnego obowiązku uzyskania zezwolenia od wyjątków dotyczących osób objętych szczególnym statusem albo międzynarodowymi zasadami postępowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1978 r. poz. 130.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.