Art. 12. Odróżnianie mundurów, określanie ich części i kontrola uprawnień

1. Mundury ustanawiane na podstawie ustawy powinny różnić się w sposób widoczny od pozostających pod szczególną ochroną mundurów:

1) Wojska Polskiego, będących symbolem tradycji wolnościowych i postaw patriotycznych Narodu Polskiego;

2) Policji, Straży Granicznej, będących symbolem poszanowania prawa oraz ładu i porządku publicznego.

2. Minister Obrony Narodowej w odniesieniu do munduru wojskowego, a minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do munduru policyjnego i Straży Granicznej, określą, w drodze rozporządzeń, części munduru, których używanie jest dozwolone, uwzględniając konieczność poszanowania tradycji wolnościowych i postaw patriotycznych Narodu Polskiego oraz prawa, ładu i porządku publicznego.

3. Żandarmeria Wojskowa może kontrolować uprawnienia do używania odznak i mundurów wojskowych.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa zasady odróżniania mundurów ustanawianych na podstawie ustawy od mundurów wojskowych, policyjnych i Straży Granicznej. Jego podstawowym celem jest zapewnienie, aby nowe wzory nie były mylone z mundurami pozostającymi pod szczególną ochroną.

Zgodnie z ust. 1 mundury ustanawiane na podstawie ustawy powinny różnić się od wskazanych mundurów w sposób widoczny. Dotyczy to mundurów Wojska Polskiego, które przepis wiąże z tradycjami wolnościowymi i postawami patriotycznymi Narodu Polskiego, a także mundurów Policji i Straży Granicznej, określanych jako symbole poszanowania prawa oraz ładu i porządku publicznego. Wymóg widocznego odróżnienia odnosi się więc zarówno do mundurów wojskowych, jak i do mundurów służb odpowiedzialnych za ochronę prawa i porządku publicznego.

Ust. 2 przewiduje wydanie rozporządzeń określających części munduru, których używanie jest dozwolone. W zakresie munduru wojskowego właściwy jest Minister Obrony Narodowej, natomiast w odniesieniu do munduru policyjnego i munduru Straży Granicznej właściwy jest minister do spraw wewnętrznych. Przy określaniu dozwolonych części munduru należy uwzględnić poszanowanie tradycji wolnościowych i postaw patriotycznych Narodu Polskiego, a także prawa, ładu i porządku publicznego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ustanowieniu dwóch zabezpieczeń: obowiązku wyraźnego odróżniania mundurów oraz określenia, w drodze rozporządzeń, dozwolonych części chronionych mundurów. Ust. 3 przyznaje Żandarmerii Wojskowej uprawnienie do kontrolowania, czy osoby używające odznak i mundurów wojskowych mają do tego uprawnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1978 r. poz. 130.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

mundury

Art. 11b.Art. 13.