Art. 35. Przesłanka wymierzenia kary upomnienia

Karę upomnienia można wymierzyć w szczególności w przypadku, gdy stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie jest znaczny.

Komentarz do Art. 35.

Przepis określa jedną z okoliczności, w których można wymierzyć karę upomnienia za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Wskazuje, że chodzi w szczególności o sytuację, gdy stopień szkodliwości naruszenia nie jest znaczny. Oznacza to, że przepis wiąże możliwość zastosowania tej kary z oceną stopnia szkodliwości konkretnego naruszenia, a nie wyłącznie z samym faktem jego wystąpienia.

Istotne jest użycie zwrotu „można”. Przepis nie stanowi, że kara upomnienia musi zostać wymierzona w każdym przypadku, w którym szkodliwość naruszenia nie jest znaczna. Wskazuje jedynie, że taka okoliczność uzasadnia możliwość jej wymierzenia. Jednocześnie sformułowanie „w szczególności” pokazuje, że opisany przypadek nie został przedstawiony jako jedyna sytuacja, w której kara upomnienia może znaleźć zastosowanie. Tekst przepisu nie wylicza jednak innych takich sytuacji.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu łagodniejszej reakcji na naruszenie, którego stopień szkodliwości oceniono jako nieznaczny. Sama ocena tego stopnia ma zatem znaczenie dla wyboru kary, ale przepis nie określa kryteriów dokonywania takiej oceny ani nie przesądza, jak należy rozumieć konkretny poziom szkodliwości. Unormowanie ma więc charakter ogólny i pozostawia decyzję co do wymierzenia upomnienia, z zastrzeżeniem wskazanej przesłanki.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1484.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 34a.Art. 36.