Art. 14. Odszkodowanie i zadośćuczynienie

Sygnalista, wobec którego dopuszczono się działań odwetowych, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszane do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, lub prawo do zadośćuczynienia.

Komentarz do Art. 14.

Przepis określa uprawnienia sygnalisty, wobec którego dopuszczono się działań odwetowych. W takiej sytuacji sygnalista ma prawo do odszkodowania albo do zadośćuczynienia. Sformułowanie „lub” wskazuje, że przepis przewiduje te dwa rodzaje uprawnień jako alternatywne.

W przypadku odszkodowania ustawa określa jego minimalną wysokość. Nie może ono być niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim roku. Chodzi o kwotę ogłaszaną do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość minimalnego odszkodowania jest więc powiązana z wartością wynagrodzenia ustalaną i ogłaszaną dla poprzedniego roku.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na ustanowieniu wyraźnej podstawy dochodzenia rekompensaty przez sygnalistę dotkniętego działaniami odwetowymi. Odszkodowanie ma ustawowo zagwarantowany dolny poziom, natomiast przepis nie wskazuje minimalnej kwoty zadośćuczynienia. Rozróżnia zatem dwa świadczenia, przyznając sygnaliście prawo wyboru między odszkodowaniem z określoną granicą minimalną a zadośćuczynieniem. Zastosowanie przepisu wymaga ustalenia, że osoba ma status sygnalisty oraz że wobec niej dopuszczono się działań odwetowych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 928.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 13.Art. 15.