Art. 117. Gospodarowanie zasobami gatunków i zasobami genetycznymi

1. Gospodarowanie zasobami dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów oraz zasobami genetycznymi roślin, zwierząt i grzybów użytkowanymi przez człowieka powinno zapewniać ich trwałość, optymalną liczebność i ochronę różnorodności genetycznej, w szczególności przez:

1) ochronę, utrzymanie lub racjonalne zagospodarowanie naturalnych i półnaturalnych ekosystemów, w tym lasów, torfowisk, bagien, muraw, solnisk, klifów nadmorskich i wydm, linii brzegów wód, dolin rzecznych, źródeł i źródlisk, a także rzek, jezior i obszarów morskich oraz siedlisk i ostoi roślin, zwierząt lub grzybów;

2) stworzenie warunków do rozmnażania i rozprzestrzeniania zagrożonych wyginięciem roślin, zwierząt i grzybów oraz ochronę i odtwarzanie ich siedlisk i ostoi, a także ochronę tras migracyjnych zwierząt.

2. Na gruntach użytkowanych gospodarczo w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody stosuje się ochronę krajobrazową.

Komentarz do Art. 117.

Przepis określa podstawowe zasady gospodarowania zasobami dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów oraz zasobami genetycznymi tych organizmów użytkowanymi przez człowieka. Gospodarowanie nimi powinno zapewniać trzy równorzędne cele: ich trwałość, optymalną liczebność oraz ochronę różnorodności genetycznej. Oznacza to, że korzystanie z tych zasobów powinno uwzględniać zarówno ich zachowanie w czasie, jak i utrzymanie odpowiedniej liczebności oraz zróżnicowania genetycznego.

Przepis wskazuje dwa główne kierunki realizacji tych celów. Po pierwsze, obejmuje on ochronę, utrzymanie lub racjonalne zagospodarowanie naturalnych i półnaturalnych ekosystemów. Wymienione zostały między innymi lasy, torfowiska, bagna, murawy, solniska, klify nadmorskie, wydmy, brzegi wód, doliny rzeczne, źródła i źródliska, a także rzeki, jeziora, obszary morskie oraz siedliska i ostoje roślin, zwierząt lub grzybów. Po drugie, przewiduje tworzenie warunków do rozmnażania i rozprzestrzeniania gatunków zagrożonych wyginięciem, ochronę i odtwarzanie ich siedlisk oraz ostoi, a także ochronę tras migracyjnych zwierząt.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu gospodarowania zasobami przyrodniczymi z ochroną całych ekosystemów, siedlisk i tras migracji, a nie tylko z ochroną pojedynczych organizmów. Dodatkowo na gruntach użytkowanych gospodarczo, położonych w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody, nakazano stosowanie ochrony krajobrazowej. Dotyczy to sytuacji, w których ochrona przyrody musi współistnieć z gospodarczym użytkowaniem gruntu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 116.Art. 118.