Art. 116. Zgoda na wyznaczenie miejsc parkingowych

W przypadku przebiegu drogi publicznej przez park narodowy lub rezerwat przyrody wyznaczenie miejsc parkingowych następuje po uzyskaniu zgody

odpowiednio – dyrektora parku narodowego lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Komentarz do Art. 116.

Przepis reguluje wyznaczanie miejsc parkingowych w szczególnej sytuacji, gdy droga publiczna przebiega przez park narodowy albo rezerwat przyrody. W takim przypadku samo planowanie lub wyznaczenie parkingu nie jest pozostawione wyłącznie podmiotowi odpowiedzialnemu za drogę. Konieczne jest wcześniejsze uzyskanie zgody właściwego organu ochrony przyrody.

Właściwość organu zależy od rodzaju obszaru, przez który przebiega droga. Jeżeli jest to park narodowy, zgodę wydaje dyrektor parku narodowego. Jeżeli droga przebiega przez rezerwat przyrody, właściwy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Przepis posługuje się więc zasadą odpowiedniości, łącząc rodzaj chronionego obszaru z organem uprawnionym do wyrażenia zgody.

Kluczowe znaczenie ma uprzedni charakter tej zgody. Z treści przepisu wynika, że wyznaczenie miejsc parkingowych może nastąpić dopiero po jej uzyskaniu, a nie jedynie po poinformowaniu właściwego organu lub po zasięgnięciu jego opinii. Zgoda stanowi zatem warunek podjęcia czynności polegającej na wyznaczeniu parkingu.

Regulacja ma praktyczne znaczenie dla organizacji postoju przy drodze publicznej na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody. Uwzględnia szczególny status tych obszarów i zapewnia udział właściwego organu w decyzji dotyczącej lokalizacji miejsc parkingowych. Przepis nie rozstrzyga natomiast o liczbie miejsc, ich parametrach ani o innych warunkach technicznych. Ustanawia wyłącznie wymóg uzyskania zgody właściwego organu przed ich wyznaczeniem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 115.Art. 117.