Art. 7. Trwałość odmiany

Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości uwzględnione przy badaniu jej odrębności, jak również inne właściwości użyte do opisu tej odmiany nie zmieniają się po jej rozmnożeniu.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa, kiedy odmiana może zostać uznana za trwałą. Decydujące znaczenie ma zachowanie jej właściwości po rozmnożeniu. Trwałość występuje wtedy, gdy właściwości charakterystyczne uwzględnione przy badaniu odrębności odmiany nie zmieniają się po jej rozmnożeniu. Ten sam wymóg dotyczy również innych właściwości, które zostały wykorzystane do opisu odmiany.

Regulacja obejmuje więc dwie grupy cech: po pierwsze, właściwości brane pod uwagę przy badaniu odrębności, po drugie, pozostałe właściwości użyte w opisie odmiany. Dla uznania odmiany za trwałą żadna z tych właściwości nie może zmieniać się wskutek rozmnożenia. Przepis nie definiuje trwałości przez samą nazwę odmiany ani przez jej jednorazową ocenę, lecz wiąże ją z niezmiennością określonych właściwości w procesie rozmnażania.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu jasnego kryterium oceny trwałości. Opis odmiany oraz właściwości uwzględnione przy badaniu jej odrębności powinny pozostać takie same także po rozmnożeniu. Jeżeli właściwości te ulegają zmianie po rozmnożeniu, przesłanka trwałości określona w tym przepisie nie jest spełniona. Przepis porządkuje zatem sposób rozumienia trwałości i wskazuje, jakie cechy należy brać pod uwagę przy jej ocenie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2003 r. poz. 1300.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6.Art. 8.