Art. 6. Wyrównanie odmiany

Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli, przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego dla tej odmiany, jest ona wystarczająco jednolita pod względem właściwości branych pod uwagę przy badaniach odrębności, jak również innych właściwości użytych do opisu tej odmiany.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa, kiedy odmianę uznaje się za wyrównaną. Warunkiem jest jej wystarczająca jednolitość, oceniana z uwzględnieniem sposobu rozmnażania właściwego dla danej odmiany. Oznacza to, że ocena nie jest dokonywana w oderwaniu od tego, jak odmiana jest rozmnażana, lecz musi uwzględniać właściwy dla niej sposób rozmnażania.

Jednolitość odnosi się do dwóch grup właściwości. Po pierwsze, obejmuje właściwości brane pod uwagę przy badaniach odrębności. Po drugie, dotyczy także innych właściwości wykorzystanych do opisu odmiany. Przepis wymaga więc, aby odmiana była wystarczająco jednolita nie tylko pod względem cech analizowanych w badaniach odrębności, lecz również pod względem cech służących do jej charakterystyki.

Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „wystarczająco jednolita”. Przepis nie wymaga absolutnej identyczności wszystkich roślin lub ich właściwości, lecz określa poziom jednolitości jako wystarczający w świetle sposobu rozmnażania oraz zakresu cech branych pod uwagę. Ocena wyrównania wymaga zatem odniesienia do konkretnej odmiany, właściwego dla niej sposobu rozmnażania i właściwości, które są analizowane przy badaniu jej odrębności lub używane do jej opisu. Spełnienie tych elementów decyduje o uznaniu odmiany za wyrównaną w rozumieniu przepisu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2003 r. poz. 1300.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.