Art. 37. Przestępstwa naruszenia praw do odmiany i oznaczania materiału

Kto:

1) narusza wyłączne prawo do odmiany lub wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin przyznane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz. Urz. WE L 227 z 01.09.1994, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 16, str. 390),

2) oznacza nazwą odmiany chronionej wyłącznym prawem materiał siewny lub materiał ze zbioru innej lub nieznanej odmiany

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Komentarz do Art. 37.

Przepis określa odpowiedzialność za dwa rodzaje naruszeń związanych z ochroną odmian roślin. Obejmuje osoby, które naruszają wyłączne prawo do odmiany albo wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin przyznane zgodnie z rozporządzeniem wskazanym w punkcie 1. Ochrona ta dotyczy praw przyznanych do konkretnej odmiany, a naruszenie tych praw jest jednym z czynów objętych przepisem.

Drugi przypadek polega na oznaczeniu nazwą odmiany chronionej wyłącznym prawem materiału siewnego lub materiału ze zbioru innej albo nieznanej odmiany. Istotne znaczenie ma więc użycie nazwy odmiany chronionej do oznaczenia materiału, który pochodzi od innej odmiany lub nie pozwala ustalić, jakiej odmiany dotyczy.

Za każdy z tych czynów przepis przewiduje grzywnę, karę ograniczenia wolności albo karę pozbawienia wolności do roku. Są to alternatywnie wskazane rodzaje sankcji, a najwyższy wymiar kary pozbawienia wolności wynosi rok. Regulacja ma praktyczne znaczenie dla ochrony praw do odmian, ponieważ obejmuje zarówno bezpośrednie naruszenie prawa do odmiany, jak i nieprawidłowe oznaczanie materiału nazwą odmiany chronionej. Poseł?

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2003 r. poz. 1300.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 36b.Art. 37a.