Art. 32. u.o.p. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego

1. Uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku małoletniego cudzoziemca – na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

2. W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

Komentarz do Art. 32. uop

Przepis określa, kto może zainicjować uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego. Podstawową zasadą jest wniosek samego cudzoziemca. Oznacza to, że uznanie nie następuje z urzędu, lecz wymaga wyraźnego wystąpienia osoby zainteresowanej.

Odrębnie uregulowano sytuację małoletniego cudzoziemca. W jego przypadku wniosek składają przedstawiciele ustawowi. Przepis wiąże więc możliwość wszczęcia sprawy dotyczącej małoletniego z działaniem osób uprawnionych do jego reprezentowania, a nie z samodzielnym wystąpieniem małoletniego.

Znaczenie ma także reguła dotycząca braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi. Jeżeli nie uzgodnią oni stanowiska w sprawie wniosku, każdy z nich może zwrócić się do sądu o rozstrzygnięcie. Nie jest zatem konieczne, aby spór między przedstawicielami pozostawał nierozwiązany albo uniemożliwiał dalsze działanie. Sąd otrzymuje kompetencję do rozstrzygnięcia tego braku porozumienia na wniosek któregokolwiek z przedstawicieli.

Przepis wskazuje tym samym dwie podstawowe kwestie: osobę uprawnioną do złożenia wniosku oraz sposób rozwiązania sporu między przedstawicielami ustawowymi małoletniego. Nie określa natomiast innych elementów procedury ani przesłanek, od których zależy samo uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1611.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31. uop Art. 33. uop