Art. 16. Granice wyłącznej strefy ekonomicznej

1. Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

2. W razie braku umów międzynarodowych, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej.

Komentarz do Art. 16.

Przepis określa sposób ustalania granic wyłącznej strefy ekonomicznej. Podstawową formą ich określenia są umowy międzynarodowe, o których mowa w ust. 1. Oznacza to, że przebieg granicy tej strefy może wynikać z uzgodnień dokonanych w takich umowach.

Ustęp 2 reguluje sytuację, w której odpowiednich umów międzynarodowych nie ma. W takim przypadku Rada Ministrów może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej w drodze rozporządzenia. Jest to uprawnienie, a nie obowiązek, co wynika z użycia sformułowania „może określić”.

Przepis ustanawia więc dwustopniowy mechanizm ustalania granicy:

w pierwszej kolejności granice określają umowy międzynarodowe,
w razie ich braku przebieg granicy może zostać określony przez Radę Ministrów w rozporządzeniu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu zarówno podstawowego sposobu wyznaczania granicy, jak i rozwiązania stosowanego w przypadku braku umów międzynarodowych. Przepis rozdziela również te dwa tryby: umowy międzynarodowe odnoszą się do granic strefy, natomiast rozporządzenie Rady Ministrów może określić jej przebieg tylko w warunkach wskazanych w ust. 2.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1125.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 15.Art. 17.