Art. 40. Przedawnienie karalności

1. Kary pieniężnej nie wymierza się, jeżeli od dnia, w którym stwierdzono zaistnienie podstaw odpowiedzialności określonej w art. 37-39, upłynęło 5 lat.

2. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o jej wymierzeniu stała się ostateczna.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa dwa odrębne, pięcioletnie terminy związane z karą pieniężną za podstawy odpowiedzialności wskazane w art. 37-39. Pierwszy termin dotyczy samego wymierzenia kary. Zgodnie z ust. 1 kara nie może zostać wymierzona, jeżeli od dnia stwierdzenia zaistnienia podstaw odpowiedzialności upłynęło 5 lat. Decydujące znaczenie ma więc moment, w którym stwierdzono istnienie tych podstaw, a nie data późniejszych czynności związanych z postępowaniem.

Drugi termin odnosi się do pobrania kary już wymierzonej. Na podstawie ust. 2 wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o jej wymierzeniu stała się ostateczna. Jest to termin liczony od innego zdarzenia niż termin wskazany w ust. 1, ponieważ jego początkiem jest ostateczność decyzji, a nie stwierdzenie podstaw odpowiedzialności.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozdzieleniu dwóch etapów: ustalenia, czy kara może zostać wymierzona, oraz pobrania kary, która została już wymierzona. Upływ pierwszego terminu wyłącza możliwość wymierzenia kary, natomiast upływ drugiego uniemożliwia jej pobranie. Przepis nie określa innych terminów ani nie uzależnia ich biegu od tych samych zdarzeń. W konsekwencji dla oceny sytuacji istotne jest ustalenie właściwego momentu początkowego, zależnie od tego, czy chodzi o wymierzenie kary, czy o jej pobranie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1582.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.