Art. 6. Stosowanie innych dokumentów normalizacyjnych

Przepisy art. 5 ust. 3 i 5–7 odnoszą się również do innych niż Polskie Normy dokumentów normalizacyjnych zatwierdzonych przez krajową jednostkę normalizacyjną, przy czym dokumenty takie mogą zostać zachowane w języku oryginału.

Komentarz do Art. 6.

Przepis rozszerza zastosowanie regulacji wskazanych w art. 5 ust. 3 oraz ust. 5-7. Nie ogranicza ich wyłącznie do Polskich Norm, lecz obejmuje nimi także inne dokumenty normalizacyjne, pod warunkiem że zostały zatwierdzone przez krajową jednostkę normalizacyjną. Oznacza to, że dla takich dokumentów znaczenie mają te same przepisy art. 5 ust. 3 i 5-7, które ustawa odnosi do Polskich Norm.

Kluczowe jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, dokument musi być dokumentem normalizacyjnym innym niż Polska Norma. Po drugie, musi zostać zatwierdzony przez krajową jednostkę normalizacyjną. Samo określenie dokumentu jako normalizacyjnego nie wystarcza, jeżeli nie został on zatwierdzony przez wskazaną jednostkę.

Przepis przewiduje również szczególne rozwiązanie dotyczące języka dokumentu. Dokumenty objęte art. 6 mogą zostać zachowane w języku oryginału. Sformułowanie „mogą zostać” wskazuje na dopuszczalność takiego rozwiązania, a nie na bezwzględny obowiązek zachowania każdego dokumentu w jego pierwotnym języku. W praktyce przepis pozwala stosować regulacje dotyczące Polskich Norm także do zatwierdzonych, innych dokumentów normalizacyjnych, jednocześnie dopuszczając pozostawienie ich treści bez tłumaczenia. Dotyczy to wyłącznie dokumentów spełniających warunki określone w tym artykule.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2002 r. poz. 1386.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.