Art. 20. Krajowy system monitorowania wypadków konsumenckich

1. Minister właściwy do spraw zdrowia prowadzi krajowy system monitorowania wypadków konsumenckich, zwany dalej „systemem monitorowania”, oraz pokrywa koszty jego funkcjonowania z części budżetu państwa, której jest dysponentem.

2. Zadaniem systemu monitorowania jest gromadzenie informacji dotyczących wypadków konsumenckich, w szczególności danych o okolicznościach wypadków i ich skutkach zdrowotnych oraz o produktach mających związek z wypadkami.

3. Zdarzenie identyfikuje się jako wypadek konsumencki na podstawie informacji uzyskanych z dokumentacji medycznej lub bezpośrednio od osoby, której udzielono pomocy.

4. Administratorem danych zawartych w systemie monitorowania jest minister właściwy do spraw zdrowia.

5. Administratorem systemu monitorowania jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia.

6. System monitorowania jest prowadzony z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego udostępnionego przez jednostkę, o której mowa w ust. 5.

7. W systemie monitorowania są przechowywane dane dotyczące:

1) wieku, płci oraz wykształcenia konsumenta, który uległ wypadkowi;

2) czasu i miejsca zdarzenia;

3) opisu zdarzenia, z uwzględnieniem cech produktu i cech zachowań konsumenta, które mogły mieć wpływ na przebieg zdarzenia;

4) informacji o produkcie, który miał związek z wypadkiem, umożliwiające jego identyfikację;

5) opisu obrażeń, jakich doznał konsument;

6) miejsca udzielenia pomocy.

8. W systemie monitorowania są przechowywane imiona i nazwiska osób zbierających w imieniu podmiotów leczniczych, o których mowa w ust. 10, dane o wypadkach z udziałem konsumenta. Dane te są przechowywane przez okres 5 lat od dnia wprowadzenia do systemu monitorowania i są usuwane po upływie tego terminu.

9. Dane, o których mowa w ust. 7, są zbierane za pomocą kwestionariusza wywiadu i przekazywane administratorowi systemu monitorowania jako zapis elektroniczny danych z kwestionariuszy wywiadu niezwłocznie po wypełnieniu.

10. Dane, o których mowa w ust. 7, są zbierane przez podmioty lecznicze na podstawie umów zawartych z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

11. Podmioty, o których mowa w ust. 10, są wybierane przez ministra właściwego do spraw zdrowia spośród podmiotów wskazanych przez administratora systemu monitorowania, które:

1) wykonują działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne i posiadają umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie leczenie szpitalne;

2) udzielają świadczeń opieki zdrowotnej, których liczba i charakter zwiększa prawdopodobieństwo zgłoszenia wypadków konsumenckich.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia, dokonując wyboru, o którym mowa w ust. 11, kieruje się potrzebą zapewnienia równomiernego rozmieszczenia podmiotów, o których mowa w ust. 10, oraz posiadaniem przez te podmioty personelu przeszkolonego w zakresie identyfikacji i dokumentowania wypadków konsumenckich, a także mającego doświadczenie w tym zakresie.

13. Za zbieranie danych, o których mowa w ust. 7, podmiotom, o których mowa w ust. 10, przysługuje wynagrodzenie. Wynagrodzenie obejmuje koszty osobowe i koszty administracyjno-gospodarcze związane z realizacją umowy, o której mowa w ust. 10. Podmioty, o których mowa w ust. 10, przekazują ministrowi właściwemu do spraw zdrowia kalkulację kosztów związanych z realizacją tej umowy.

14. Administrator systemu monitorowania sporządza raz na kwartał opracowanie zbiorcze danych o wypadkach konsumenckich zawierające analizę ich okoliczności i przyczyn oraz wnioski dotyczące przeciwdziałania tym wypadkom i przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po kwartale objętym opracowaniem.

15. Administrator systemu monitorowania sporządza roczny zbiorczy raport na temat wypadków konsumenckich i składa go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz Prezesowi Urzędu do dnia 31 marca roku następnego.

Komentarz do Art. 20.

Przepis ustanawia krajowy system monitorowania wypadków konsumenckich i określa zasady jego prowadzenia. Za system odpowiada minister właściwy do spraw zdrowia, który jest administratorem danych i finansuje funkcjonowanie systemu z właściwej części budżetu państwa. Administratorem systemu jest natomiast podległa mu jednostka właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia, a system działa z wykorzystaniem udostępnionego przez nią systemu teleinformatycznego.

Celem systemu jest gromadzenie informacji o wypadkach konsumenckich, w tym o ich okolicznościach, skutkach zdrowotnych oraz produktach, które miały z nimi związek. Zdarzenie uznaje się za taki wypadek na podstawie dokumentacji medycznej albo informacji uzyskanych bezpośrednio od osoby, której udzielono pomocy. Zakres danych obejmuje między innymi wiek, płeć i wykształcenie konsumenta, czas i miejsce zdarzenia, opis produktu i zachowania konsumenta, obrażenia oraz miejsce udzielenia pomocy.

Dane są zbierane przez wybrane podmioty lecznicze, na podstawie umów z ministrem, za pomocą kwestionariusza wywiadu i przekazywane elektronicznie niezwłocznie po jego wypełnieniu. Podmioty te powinny spełniać określone warunki dotyczące rodzaju działalności lub prawdopodobieństwa zgłaszania wypadków. Przy ich wyborze uwzględnia się także równomierne rozmieszczenie oraz przygotowanie personelu. Za zbieranie danych przysługuje wynagrodzenie obejmujące wskazane koszty.

Przepis określa również obowiązki sprawozdawcze. Raz na kwartał sporządzane jest opracowanie z analizą okoliczności i przyczyn wypadków oraz wnioskami dotyczącymi przeciwdziałania im, a raz w roku raport zbiorczy. Imiona i nazwiska osób zbierających dane są przechowywane przez 5 lat od ich wprowadzenia do systemu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1826.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.