Przepis określa osoby i organy uprawnione do wniesienia kasacji oraz właściwy sposób jej przekazania. Z kasacją mogą wystąpić strony postępowania, minister właściwy do spraw zdrowia i Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej. Nie kierują jej bezpośrednio do Sądu Najwyższego. Kasację wnosi się za pośrednictwem Naczelnego Sądu Lekarskiego, który stanowi pośredni etap przekazania jej do Sądu Najwyższego.

o izbach lekarskich

Przepis zobowiązuje ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia po raz pierwszy wymagań dla wspólnych, bezpiecznych i otwartych standardów komunikacji. Chodzi o standardy wskazane w innym przepisie, do którego odsyła ustawa. Minister ma na to 18 miesięcy, liczonych od dnia wejścia w życie tej ustawy. W tym czasie powinny zostać ustalone wymagania dotyczące tych standardów.

o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie pacjenta

Przepis określa, że Rada nie podejmuje decyzji w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia ani Prezesa Funduszu. Jej zadaniem jest wspieranie tych dwóch podmiotów poprzez przedstawianie opinii oraz udzielanie porad. Oznacza to, że Rada ma charakter pomocniczy: może wyrażać swoje stanowisko i doradzać, lecz sam przepis nie przyznaje jej kompetencji do wydawania wiążących rozstrzygnięć.

o Krajowej Sieci Kardiologicznej

Przepis nakłada na podmioty wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 3-6 obowiązek wystąpienia do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem określonym w art. 27 ust. 4. Wniosek trzeba złożyć w ciągu 14 dni, licząc od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis wskazuje więc zarówno osoby zobowiązane do działania, adresata wniosku, jak i termin jego złożenia.

Przepis określa zadanie ministra właściwego do spraw zdrowia na etapie przygotowywania Strategii. Minister ma przedstawić Radzie Ministrów dwa dokumenty: projekt samej Strategii oraz projekt harmonogramu jej wdrażania w 2020 r. Oba projekty powinny trafić do Rady Ministrów najpóźniej 30 listopada 2019 r. Oznacza to, że wskazany dzień jest końcowym terminem na ich przedstawienie, a nie terminem rozpoczęcia prac nad dokumentami.

o Narodowej Strategii Onkologicznej

Ostateczna decyzja o przyjęciu Strategii należy do Rady Ministrów. Rada podejmuje ją w formie uchwały. Wcześniej projekt przygotowuje Zespół do spraw Narodowej Strategii Onkologicznej. Następnie minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje ten projekt Radzie Ministrów, przedstawiając go do rozpatrzenia. Przepis rozdziela więc przygotowanie projektu od formalnego przyjęcia Strategii.

Przepis wskazuje, które organy administracji rządowej są właściwe w sprawach wykonywania zadań Państwowego Ratownictwa Medycznego. Są to dwa organy: minister właściwy do spraw zdrowia oraz wojewoda. Oznacza to, że właśnie tym organom przypisano kompetencje administracji rządowej związane z realizacją zadań systemu. Przepis nie określa jednak szczegółowo, jakie konkretne czynności wykonuje każdy z nich ani jak dzielą się między nimi obowiązki.

o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Przepis określa, kto prowadzi postępowanie restrukturyzacyjne zakładu. Jeżeli zakład został utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego, organem restrukturyzacyjnym jest wojewoda. W przypadku zakładu utworzonego przez inny podmiot funkcję tę pełni minister właściwy do spraw zdrowia. O tym, który organ jest właściwy, decyduje więc podmiot, który utworzył zakład.

o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej

Ośrodek jest jednostką budżetową, czyli organizacyjnie podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia. Jednocześnie ma status podmiotu leczniczego, ale nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Za obsadę stanowiska kierownika odpowiada ten sam minister. To on powołuje kierownika, a także może go odwołać. Przepis wskazuje więc zarówno miejsce Ośrodka w strukturze administracji, jak i sposób wyłaniania oraz odwoływania osoby nim kierującej.

o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

Przepis wskazuje trzy podmioty wykonujące zadania z zakresu szczególnej opieki geriatrycznej: ministra właściwego do spraw zdrowia, wojewodę oraz powiat. Oznacza to, że zadania te nie zostały przypisane tylko jednemu podmiotowi. Ich wykonywanie obejmuje poziom ministra, wojewody i powiatu. Sam przepis nie wyjaśnia, jakie konkretne czynności należą do każdego z tych podmiotów ani jak rozkładają się między nimi obowiązki. Ustanawia jedynie katalog podmiotów wykonujących wskazane zadania.

o szczególnej opiece geriatrycznej

Przepis ustanawia Krajową Radę do Spraw Opieki Geriatrycznej. Wskazuje również, kto ma powołać jej pierwszych członków, oraz wyznacza ostateczny termin wykonania tej czynności. Jest nim minister właściwy do spraw zdrowia, a powołanie powinno nastąpić najpóźniej do 1 marca 2024 r. Przepis reguluje więc utworzenie Rady i powołanie jej pierwszych członków, ale nie określa ich liczby ani zasad działania Rady.

Placówki szczególnej opieki geriatrycznej działają na terenie województwa na podstawie wojewódzkiego planu. Plan sporządza właściwy wojewoda, a zatwierdza go minister właściwy do spraw zdrowia. Zatwierdzenie następuje po zaopiniowaniu planu przez Krajową Radę do Spraw Opieki Geriatrycznej. Wojewódzki plan wskazuje, gdzie na terenie województwa znajdują się szpitalne oddziały geriatryczne sprawujące szczególną opiekę geriatryczną. Przy każdym oddziale plan określa podmiot leczniczy prowadzący szpital, w którym oddział jest już zlokalizowany albo w którym ma zostać utworzony. Plan określa również obszary działania oraz lokalizację poszczególnych centrów. Ponadto wskazuje minimalną liczbę łóżek w każdym oddziale geriatrycznym. W planie można przewidzieć nie więcej niż trzy centra współpracujące z jednym oddziałem geriatrycznym. Oznacza to, że dokument porządkuje rozmieszczenie oddziałów i centrów oraz określa podstawowe wymagania dotyczące ich organizacji na terenie województwa.

Przepis wskazuje, jak w 2012 roku finansowany jest staż podyplomowy, o którym mowa w art. 9 ustawy wskazanej w art. 103. Środki na ten cel pochodzą z Funduszu Pracy. Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje je marszałkowi województwa. Regulacja określa więc zarówno źródło pieniędzy, jak i organ odpowiedzialny za ich przekazanie.

o zawodach pielęgniarki i położnej

Przepis określa, skąd i w jaki sposób miały pochodzić pieniądze na sfinansowanie stażu podyplomowego w roku objętym regulacją. Środki przekazywał marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia. Ich źródłem był Fundusz Pracy. Przekazanie pieniędzy następowało na podstawie przepisu wskazanej ustawy, dotyczącego finansowania stażu podyplomowego. Regulacja wskazuje więc zarówno źródło środków, jak i podmiot odpowiedzialny za ich przekazanie.

Przepis dotyczy wyłącznie 2014 r. i określa sposób finansowania stażu podyplomowego wskazanego w art. 9 ustawy wymienionej w innym przepisie. Środki na ten cel pochodzą z Funduszu Pracy. Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje je marszałkowi województwa. Oznacza to, że marszałek województwa otrzymuje pieniądze na sfinansowanie tego stażu, a źródłem finansowania jest Fundusz Pracy.

Przepis dotyczy wyłącznie 2015 roku. Wskazuje, że pieniądze na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa w przywołanej ustawie, ma przekazać marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia. Źródłem tych środków jest Fundusz Pracy. Oznacza to, że marszałek województwa jest odbiorcą przekazania, a minister dokonuje go ze środków tego funduszu.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Minister właściwy do spraw zdrowia w przepisach

o izbach lekarskich1 przepis

o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie pacjenta1 przepis

o Krajowej Sieci Kardiologicznej2 przepisy

o Narodowej Strategii Onkologicznej2 przepisy

o Państwowym Ratownictwie Medycznym1 przepis

o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej1 przepis

o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób1 przepis

o szczególnej opiece geriatrycznej3 przepisy

o zawodach pielęgniarki i położnej4 przepisy