Art. 15. Zatrudnienie współpracownika profesora bez konkursu

Na wniosek profesora Instytut zatrudnia jego współpracownika na stanowisku, o którym mowa w art. 13 pkt 2 lub 3, bez konieczności wyłonienia kandydata w drodze konkursu.

Komentarz do Art. 15.

Przepis określa szczególny tryb zatrudnienia współpracownika profesora w Instytucie. Jeżeli profesor złoży odpowiedni wniosek, Instytut zatrudnia wskazaną przez niego osobę na jednym ze stanowisk wymienionych w art. 13 pkt 2 lub 3. Regulacja dotyczy zatem dwóch elementów: osoby, która może wystąpić z wnioskiem, oraz osoby, której wniosek dotyczy. Wnioskodawcą jest profesor, a kandydatem musi być jego współpracownik.

Najważniejszym skutkiem przepisu jest odstąpienie od wymogu wyłonienia kandydata w drodze konkursu. Oznacza to, że w opisanej sytuacji zatrudnienie nie wymaga przeprowadzenia konkursu jako sposobu wyboru kandydata. Przepis nie wskazuje dodatkowych przesłanek, dokumentów ani etapów postępowania. Nie określa również, jak należy rozumieć współpracę profesora z kandydatem ani nie opisuje stanowisk wskazanych w art. 13 pkt 2 lub 3. Odsyła w tym zakresie do tej jednostki redakcyjnej.

W praktyce art. 15 ustanawia wyjątek od konkursowego sposobu obsadzania stanowisk, o których mowa w art. 13 pkt 2 lub 3. Wyjątek ten jest związany z konkretnym wnioskiem profesora i jego współpracownikiem, a więc nie ma charakteru ogólnego uprawnienia do zatrudniania dowolnej osoby bez konkursu. Rola przepisu polega na stworzeniu uproszczonej ścieżki zatrudnienia w ściśle określonej relacji między profesorem a współpracownikiem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 674.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 14.Art. 16.