Art. 9. Stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu przez sąd

1. Likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt.

2. Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu sąd stwierdza z urzędu.

Komentarz do Art. 9.

Przepis określa, w jaki sposób dochodzi do stwierdzenia likwidacji niepodjętego depozytu oraz kto inicjuje postępowanie w tej sprawie. Samą likwidację stwierdza sąd, co oznacza, że rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do sądu, a nie bezpośrednio do przechowującego depozyt.

Zasadą jest działanie na wniosek przechowującego depozyt. Zgodnie z ust. 1 to właśnie przechowujący składa wniosek, a sąd na jego podstawie stwierdza likwidację niepodjętego depozytu. Przepis nie uzależnia tej zasady od dodatkowych czynności wskazanych w jego treści, wskazuje natomiast wyraźnie zarówno podmiot uprawniony do złożenia wniosku, jak i organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia.

Odmiennie uregulowano sytuację, w której przechowującym depozyt jest sąd. W takim przypadku, zgodnie z ust. 2, sąd stwierdza likwidację z urzędu, czyli bez wniosku przechowującego. Rozwiązanie to uwzględnia, że sąd występuje wówczas jednocześnie jako przechowujący depozyt i jako organ stwierdzający jego likwidację.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch trybów wszczęcia sprawy. Jeżeli depozyt przechowuje inny podmiot, potrzebny jest jego wniosek. Jeżeli przechowującym jest sąd, odrębny wniosek nie jest wymagany, ponieważ sąd podejmuje czynność z urzędu. W obu przypadkach skutek przewidziany w przepisie, czyli stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu, następuje w drodze działania sądu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1537.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

likwidacja

Art. 8.Art. 10.