Art. 4. Przesłanki likwidacji depozytu i termin jego odbioru

1. Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu.

2. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa, kiedy dochodzi do likwidacji niepodjętego depozytu oraz jaki termin ma znaczenie dla powstania tego skutku. Likwidacja następuje z mocy prawa, czyli w sposób wynikający bezpośrednio z przepisu, jeżeli łącznie spełnione są dwie przesłanki: depozyt nie został podjęty przez osobę uprawnioną, a jednocześnie upłynął termin przeznaczony na jego odbiór.

Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata. Jego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia uprawnionemu wezwania do odbioru depozytu. Przepis przewiduje także drugą możliwość określenia początku tego terminu, wskazując na doręczenie wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5. Oznacza to, że dla oceny, czy upłynęły 3 lata, istotne jest ustalenie dnia doręczenia właściwego wezwania.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na powiązaniu likwidacji depozytu z brakiem działania uprawnionego w wyznaczonym czasie. Samo niepodjęcie depozytu nie wystarcza, ponieważ przepis wymaga również upływu trzyletniego terminu liczonego od doręczenia wezwania. Po spełnieniu obu tych warunków likwidacja następuje z mocy prawa. Przepis nie określa w tym miejscu dalszego sposobu przeprowadzenia likwidacji ani czynności podejmowanych po jej nastąpieniu, lecz koncentruje się na przesłankach i terminie powstania tego skutku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1537.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

likwidacja

Art. 3.Art. 5.