Art. 7. Zakres diagnozowania przyczyn niepłodności

Diagnozowanie przyczyn niepłodności, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, obejmuje postępowanie diagnostyczne mające na celu pełną ocenę stanu zdrowia pacjentów i określenie wpływu stwierdzonych chorób na płodność, z uwzględnieniem psychologicznych uwarunkowań niepłodności.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa, co obejmuje diagnozowanie przyczyn niepłodności, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2. Nie ogranicza go do pojedynczego badania ani do poszukiwania jednej przyczyny. Wskazuje na postępowanie diagnostyczne ukierunkowane na pełną ocenę stanu zdrowia pacjentów.

Zakres diagnozowania obejmuje dwa zasadnicze elementy. Po pierwsze, należy ocenić ogólny stan zdrowia pacjentów. Po drugie, trzeba określić, jaki wpływ na płodność mają stwierdzone choroby. Oznacza to, że samo rozpoznanie choroby nie wyczerpuje wskazanego w przepisie celu. Znaczenie ma także ustalenie jej związku z płodnością.

Przepis wymaga ponadto uwzględnienia psychologicznych uwarunkowań niepłodności. Diagnozowanie nie obejmuje więc wyłącznie sfery zdrowia fizycznego i wpływu stwierdzonych chorób. Powinno uwzględniać również czynniki psychologiczne związane z niepłodnością, zgodnie z zakresem postępowania diagnostycznego opisanym w tym artykule.

W praktyce przepis wyznacza szeroki, całościowy sposób rozumienia diagnozowania przyczyn niepłodności. Jego znaczenie polega na połączeniu oceny zdrowia pacjentów, analizy wpływu rozpoznanych chorób na płodność oraz uwzględnienia psychologicznych uwarunkowań niepłodności. Techniczny zwrot „postępowanie diagnostyczne” wskazuje na proces obejmujący działania służące osiągnięciu tych celów, a nie tylko pojedynczą czynność.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1087.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6.Art. 8.