Art. 33. Przeniesienie zarodków po śmierci dawcy komórek rozrodczych

Zarodki powstałe w wyniku dawstwa partnerskiego mogą być przeniesione do organizmu biorczyni po śmierci dawcy komórek rozrodczych, z których utworzono zarodek. Warunków określonych w art. 5 ust. 2 nie stosuje się.

Komentarz do Art. 33.

Przepis reguluje możliwość przeniesienia zarodków powstałych w wyniku dawstwa partnerskiego do organizmu biorczyni po śmierci dawcy komórek rozrodczych, z których utworzono dany zarodek. Oznacza to, że śmierć dawcy nie wyklucza samego przeniesienia zarodka, jeżeli zarodek został już utworzony z jego komórek rozrodczych. Przepis odnosi się więc do sytuacji, w której najpierw powstaje zarodek w wyniku dawstwa partnerskiego, następnie umiera dawca, a dopiero później może dojść do przeniesienia zarodka do organizmu biorczyni.

Kluczowe znaczenie ma użycie sformułowania „mogą być przeniesione”. Przepis ustanawia dopuszczalność takiego działania, ale nie nakazuje jego przeprowadzenia w każdym przypadku. Dotyczy wyłącznie zarodków powstałych w wyniku dawstwa partnerskiego oraz śmierci dawcy komórek rozrodczych, z których utworzono zarodek. Nie obejmuje zatem wprost innych sposobów powstania zarodka ani śmierci osoby, której komórki nie zostały wykorzystane do jego utworzenia.

Drugim elementem regulacji jest wyłączenie stosowania warunków określonych w art. 5 ust. 2. Przepis nie wymienia tych warunków, ale jednoznacznie wskazuje, że w opisanej sytuacji nie stosuje się ich do przeniesienia zarodków. W praktyce art. 33 łączy zatem zgodę na przeniesienie zarodka po śmierci dawcy z odstąpieniem od wymagań wskazanych w tym odesłaniu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1087.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 32.Art. 34.