Art. 32. Powoływanie i odwoływanie naczelnika urzędu celno-skarbowego

1. Naczelnika urzędu celno-skarbowego powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek dyrektora izby administracji skarbowej.

2. Naczelnika urzędu celno-skarbowego odwołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3. Przepisy art. 24 ust. 2 i 4–7 stosuje się odpowiednio.

Komentarz do Art. 32.

Przepis określa sposób powoływania i odwoływania naczelnika urzędu celno-skarbowego, wskazując organy właściwe w obu tych sprawach. Powołanie następuje przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, ale wymaga wcześniejszego wniosku dyrektora izby administracji skarbowej. Oznacza to, że procedura powołania obejmuje udział dwóch organów: dyrektor izby administracji skarbowej przedstawia wniosek, natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej podejmuje decyzję o powołaniu.

Odwołanie naczelnika należy wyłącznie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis nie uzależnia odwołania od wniosku dyrektora izby administracji skarbowej, jak ma to miejsce przy powołaniu. Rozróżnia zatem kompetencje organów w zależności od rodzaju czynności dotyczącej stanowiska.

Ustęp 3 przewiduje ponadto odpowiednie stosowanie przepisów art. 24 ust. 2 i 4-7. Oznacza to, że regulacje wskazane w tym odesłaniu znajdują zastosowanie także do naczelnika urzędu celno-skarbowego, z uwzględnieniem charakteru tej funkcji. Sam art. 32 nie powtarza ich treści, lecz odsyła do odrębnych unormowań.

W praktyce przepis wyznacza podstawowy model obsady stanowiska: powołanie wymaga wniosku dyrektora izby administracji skarbowej i aktu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, natomiast odwołanie następuje przez akt tego drugiego organu. Dzięki temu jasno wskazano zarówno inicjatora procedury powołania, jak i organ uprawniony do dokonania obu czynności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1947.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31.Art. 33.