Art. 12. Opłata stała i jej wysokość

Opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz we wskazanych w ustawie niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości jednakowej, niezależnie od wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłata stała nie może być niższa niż 30 złotych i wyższa niż 10 000 złotych.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa, kiedy stosuje się opłatę stałą w sprawach cywilnych oraz jakie są jej granice. Dotyczy ona przede wszystkim spraw o prawa niemajątkowe, a także niektórych spraw o prawa majątkowe, jeżeli ustawa wyraźnie przewiduje w nich taki sposób ustalenia opłaty. Oznacza to, że opłata stała nie jest obliczana jako część wartości przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu zaskarżenia.

Kluczową cechą tego rodzaju opłaty jest jej jednakowa wysokość niezależnie od tego, jaką wartość ma przedmiot sprawy lub zaskarżenia. W sprawach objętych tym przepisem sama wartość sporu nie powoduje więc zwiększenia ani zmniejszenia opłaty stałej. Przepis nie wskazuje jednej kwoty właściwej dla każdej sprawy, lecz wyznacza dopuszczalny przedział jej wysokości. Opłata stała nie może być niższa niż 30 złotych ani wyższa niż 10 000 złotych.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na rozróżnieniu opłaty zależnej od wartości sprawy od opłaty ustalonej w sposób stały. Jeżeli dana sprawa należy do kategorii wskazanych w przepisie, wysokość przedmiotu sporu lub zaskarżenia nie wpływa na wysokość tej opłaty. Jednocześnie w przypadku spraw majątkowych sam fakt ich majątkowego charakteru nie wystarcza, ponieważ przepis obejmuje tylko te z nich, dla których taki sposób pobierania opłaty został wskazany w ustawie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1144.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.