Art. 13f. Stała opłata za uznanie bezskuteczności czynności dłużnika

W sprawach o uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli, przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20 000 złotych pobiera się opłatę stałą w wysokości 1000 złotych, jeżeli roszczenie wierzyciela wobec dłużnika zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, którego wykonalność została stwierdzona przez sąd, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd.

Komentarz do Art. 13f.

Przepis określa wysokość opłaty sądowej w sprawach o uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli. Chodzi o sytuacje, w których wierzyciel kwestionuje czynność dłużnika, ponieważ może ona utrudniać lub uniemożliwiać zaspokojenie jego roszczenia.

Opłatę stałą w wysokości 1000 zł pobiera się wtedy, gdy wartość przedmiotu sporu albo wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 20 000 zł. Przepis uzależnia zastosowanie tej opłaty także od sposobu potwierdzenia roszczenia wierzyciela wobec dłużnika. Roszczenie musi być stwierdzone jednym z wymienionych dokumentów lub rozstrzygnięć:

prawomocnym orzeczeniem sądu,
orzeczeniem sądu polubownego, którego wykonalność została stwierdzona przez sąd,
ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym,
ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd.

W praktyce przepis łączy więc wysokość opłaty nie tylko z wartością sprawy, lecz także z wcześniejszym formalnym potwierdzeniem roszczenia. Samo prowadzenie sprawy dotyczącej bezskuteczności czynności dłużnika nie wystarcza do zastosowania opisanej opłaty. Muszą być spełnione oba warunki: przekroczenie wskazanego progu wartości oraz stwierdzenie roszczenia w jednej z form wymienionych w przepisie. Użycie zwrotu „pobiera się” oznacza, że po ich spełnieniu opłata ma charakter stały i wynosi 1000 zł.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 1398.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 13e.Art. 14.