Art. 123. Rozstrzyganie o rozłożeniu należności na raty i umorzeniu

O rozłożeniu na raty lub umorzeniu należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądami powszechnymi oraz przed Sądem Najwyższym rozstrzyga ostatecznie prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Uprawnienia te przysługują również kierownikowi ośrodka zamiejscowego sądu lub przewodniczącemu wydziału zamiejscowego sądu.

Komentarz do Art. 123.

Przepis określa, kto rozstrzyga o dwóch sposobach uregulowania należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądami powszechnymi oraz przed Sądem Najwyższym: o rozłożeniu ich na raty albo o umorzeniu. Kompetencję tę przyznano ostatecznie prezesowi sądu właściwego do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Oznacza to, że dla ustalenia właściwego organu znaczenie ma sąd, który jest właściwy do rozpoznania danej sprawy na pierwszym etapie postępowania, a nie sam fakt, przed którym sądem należność została orzeczona.

Przepis wskazuje również osoby, którym przysługują takie same uprawnienia jak prezesowi sądu. Są to kierownik ośrodka zamiejscowego sądu oraz przewodniczący wydziału zamiejscowego sądu. Uprawnienie tych osób obejmuje zarówno rozłożenie należności sądowych na raty, jak i ich umorzenie.

Regulacja ma znaczenie organizacyjne i kompetencyjne. Nie określa przesłanek, wysokości rat, liczby rat ani zasad oceny sytuacji osoby zobowiązanej. Nie opisuje także trybu składania wniosku ani elementów rozstrzygnięcia. Jej przedmiotem jest przede wszystkim wskazanie organu uprawnionego do podjęcia decyzji oraz rozszerzenie tego uprawnienia na określone funkcje w zamiejscowych jednostkach sądu. Dotyczy to należności sądowych już orzeczonych w postępowaniu przed sądami powszechnymi lub przed Sądem Najwyższym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 1398.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 122.Art. 124.