Art. 122. Umorzenie należności sądowych po bezskutecznej egzekucji

Należności sądowe mogą być umorzone w całości albo w części z urzędu, jeżeli ich egzekucja okazała się bezskuteczna, a ponowne jej wszczęcie w późniejszym czasie byłoby bezcelowe.

Komentarz do Art. 122.

Przepis określa przesłanki umorzenia należności sądowych, czyli rezygnacji z ich dalszego dochodzenia w drodze egzekucji. Umorzenie może nastąpić w całości albo w części, a więc może obejmować wszystkie należności objęte postępowaniem albo tylko ich określoną część.

Decyzja w tej sprawie może zostać podjęta z urzędu. Oznacza to, że przepis nie uzależnia umorzenia od złożenia wniosku przez osobę zobowiązaną ani od innej inicjatywy strony. Podstawą umorzenia są dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie:

egzekucja należności okazała się bezskuteczna,
ponowne wszczęcie egzekucji w późniejszym czasie byłoby bezcelowe.

Samo niepowodzenie egzekucji nie wystarcza zatem do umorzenia. Konieczne jest również stwierdzenie, że ponawianie działań egzekucyjnych w przyszłości nie prowadziłoby do uzyskania należności. Przepis wiąże umorzenie nie tylko z aktualnym brakiem skuteczności egzekucji, lecz także z oceną jej przyszłej celowości.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na umożliwieniu zakończenia dochodzenia należności w sytuacji, gdy dalsze lub ponowne prowadzenie egzekucji nie miałoby uzasadnienia. Umorzenie może ograniczyć się do części należności, jeżeli przesłanki dotyczą tylko tej części, albo objąć całość, gdy bezskuteczność i bezcelowość ponownej egzekucji odnoszą się do wszystkich należności sądowych. Przepis nie wskazuje dodatkowych warunków ani szczególnej formy dokonania umorzenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 1398.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 121a.Art. 123.