Art. 57. Kary za nieusprawiedliwioną odmowę zeznań lub przyrzeczenia

Przepisy art. 56 ust. 1 i 3 mają również zastosowanie w razie nieusprawiedliwionej odmowy złożenia zeznań lub przyrzeczenia, przy czym w razie ponownej odmowy izba morska może nałożyć na świadka ponownie karę pieniężną w wysokości do 4500 zł.

Komentarz do Art. 57.

Przepis określa skutki nieusprawiedliwionej odmowy złożenia zeznań lub przyrzeczenia przez świadka. W takiej sytuacji odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 56 ust. 1 i 3. Sam art. 57 nie powtarza ich treści, lecz wskazuje, że obejmują one również przypadek odmowy, o którym mowa w tym przepisie.

Szczególna regulacja dotyczy ponownej odmowy. Jeżeli świadek po raz kolejny, bez usprawiedliwienia, odmawia złożenia zeznań lub przyrzeczenia, izba morska może ponownie nałożyć karę pieniężną. Jej maksymalna wysokość wynosi 4500 zł. Użycie sformułowania „może” oznacza, że nałożenie kolejnej kary nie następuje automatycznie, lecz pozostaje uprawnieniem izby morskiej.

Przepis wiąże więc dwa elementy: brak usprawiedliwienia odmowy oraz jej ponowienie. Nie każda odmowa prowadzi do zastosowania tej regulacji, ponieważ musi dotyczyć złożenia zeznań albo przyrzeczenia i być nieusprawiedliwiona. W razie spełnienia tych przesłanek art. 57 pozwala na ponowne zastosowanie kary pieniężnej, z określeniem górnej granicy jej wysokości. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wcześniejsze ukaranie świadka nie zamyka możliwości ponownej reakcji izby morskiej, gdy świadek nadal odmawia wykonania wskazanego obowiązku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1961 r. poz. 320.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 56.Art. 58.