Art. 3. Właściwość izb morskich według instancji

Sprawy należące do właściwości izb morskich rozpoznają:

1) w pierwszej instancji – Izba Morska w Gdańsku i Izba Morska w Szczecinie;

2) w drugiej instancji – Odwoławcza Izba Morska.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa, które izby morskie rozpoznają sprawy należące do właściwości izb morskich oraz rozdziela ich zadania według instancji. W pierwszej instancji sprawy rozpoznają dwa wskazane organy: Izba Morska w Gdańsku oraz Izba Morska w Szczecinie. Oznacza to, że na tym etapie postępowanie prowadzi jedna z tych izb. Przepis nie wskazuje jednak dodatkowych kryteriów podziału spraw między Izbę Morską w Gdańsku a Izbę Morską w Szczecinie.

Drugą instancję powierzono Odwoławczej Izbie Morskiej. Jej rola została określona odmiennie od roli izb działających w pierwszej instancji, ponieważ obejmuje rozpoznawanie spraw na kolejnym poziomie. Przepis tworzy więc prosty, dwustopniowy układ: najpierw sprawa jest rozpoznawana przez Izbę Morską w Gdańsku albo Izbę Morską w Szczecinie, a następnie, w ramach drugiej instancji, przez Odwoławczą Izbę Morską.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na jednoznacznym wskazaniu organów właściwych na obu poziomach rozpoznawania spraw. Dzięki temu przepis porządkuje strukturę izb morskich i pozwala ustalić, który organ wykonuje zadania pierwszej instancji, a który zadania drugiej instancji. Zakres regulacji obejmuje wyłącznie rozdzielenie właściwości między wskazane izby, bez określania zasad postępowania lub innych wymogów związanych z rozpoznawaniem spraw.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1961 r. poz. 320.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.