Art. 41. Nabycie osobowości prawnej przez stowarzyszenia zwykłe

Kościoły i inne związki wyznaniowe działające w dniu wejścia w życie ustawy jako stowarzyszenia zwykłe mogą nabyć osobowość prawną, jeżeli spełnią wymagania określone w art. 30–32.

Komentarz do Art. 41.

Przepis określa szczególną możliwość uzyskania osobowości prawnej przez kościoły i inne związki wyznaniowe, które w dniu wejścia w życie ustawy działały jako stowarzyszenia zwykłe. Nie dotyczy więc wszystkich kościołów i związków wyznaniowych, lecz tylko tych podmiotów, które łącznie spełniają wskazane w nim cechy: należą do jednej z wymienionych kategorii oraz prowadziły działalność w określonej formie i w określonym momencie.

Nabycie osobowości prawnej nie następuje na podstawie samego faktu działania jako stowarzyszenie zwykłe. Przepis uzależnia je od spełnienia wymagań określonych w art. 30-32. Oznacza to, że te wymagania stanowią warunek skorzystania z przewidzianej możliwości, a art. 41 nie zastępuje ich ani nie określa ich treści. Samodzielnie ustanawia natomiast zakres podmiotowy regulacji oraz wskazuje, że droga do osobowości prawnej jest dostępna po spełnieniu wymagań odesłanych przepisami.

Znaczenie praktyczne polega na tym, że objęte regulacją kościoły i inne związki wyznaniowe mogą uzyskać osobowość prawną, ale nie jest to skutek automatyczny. Konieczne jest wykazanie spełnienia warunków wskazanych w art. 30-32. Przepis łączy zatem wcześniejszy status stowarzyszenia zwykłego z możliwością uzyskania osobowości prawnej, jednocześnie ograniczając tę możliwość do podmiotów działających już w dniu wejścia w życie ustawy. Z samego art. 41 nie wynika natomiast ani treść osobowości prawnej, ani szczegółowy tryb jej nabycia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

kościoły

Art. 40.Art. 42.