Art. 24. Instytucje i finansowanie działalności charytatywno-opiekuńczej

1. W celu realizacji działalności charytatywno-opiekuńczej kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo zakładać i prowadzić, na zasadach określonych w ustawach, odpowiednie instytucje, w tym zakłady dla osób potrzebujących opieki, szpitale i inne zakłady lecznicze podmiotów leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, żłobki i schroniska dla dzieci.

2. Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności z:

1) ofiar pieniężnych i w naturze;

2) spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych;

3) dochodów z imprez i zbiórek publicznych;

4) subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych;

5) odpłatności za usługi świadczone przez instytucje charytatywno-opiekuńcze kościołów i innych związków wyznaniowych;

6) dochodów instytucji kościołów i innych związków wyznaniowych.

Komentarz do Art. 24.

Przepis określa podstawy prowadzenia przez kościoły i inne związki wyznaniowe działalności charytatywno-opiekuńczej. Przyznaje im prawo do zakładania i prowadzenia odpowiednich instytucji, jednak działalność ta ma odbywać się na zasadach określonych w ustawach. Wśród możliwych form organizacyjnych wymieniono zakłady dla osób potrzebujących opieki, szpitale i inne zakłady lecznicze podmiotów leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, a także żłobki i schroniska dla dzieci.

Przepis wskazuje również źródła finansowania tej działalności. Środki mogą pochodzić w szczególności z ofiar pieniężnych i w naturze, a także ze spadków, zapisów i darowizn, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Wymieniono również dochody z imprez i zbiórek publicznych oraz subwencje, dotacje i ofiary od krajowych instytucji i przedsiębiorstw państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych.

Źródłem środków mogą być ponadto odpłatności za usługi świadczone przez instytucje charytatywno-opiekuńcze kościołów i innych związków wyznaniowych oraz dochody instytucji tych kościołów i związków. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że łączy on uprawnienie do tworzenia określonych placówek z katalogiem sposobów finansowania ich działalności. Dotyczy to zarówno pomocy i opieki, jak również świadczeń związanych z ochroną zdrowia oraz opieką nad dziećmi. Wskazanie źródeł jako występujących „w szczególności” nie ogranicza regulacji do jednej formy pozyskiwania środków, lecz przedstawia podstawowe rodzaje finansowania wymienione w przepisie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

kościoły

Art. 22.Art. 25.