Art. 101a. Ustanie renty po przyznaniu emerytury z Funduszu

Prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy ustaje z dniem, od którego została przyznana emerytura z Funduszu.

Komentarz do Art. 101a.

Przepis określa skutek przyznania emerytury z Funduszu dla prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Stanowi, że prawo do tej renty ustaje z dniem, od którego została przyznana emerytura z Funduszu. Oznacza to powiązanie obu świadczeń w czasie, jeżeli emerytura została przyznana, ustanie prawa do renty następuje właśnie od wskazanego dnia, a nie od późniejszego terminu.

Kluczowe znaczenie ma określenie „dzień, od którego została przyznana emerytura z Funduszu”. To ta data wyznacza moment ustania prawa do renty. Przepis nie wskazuje dodatkowego okresu przejściowego ani nie uzależnia tego skutku od upływu innego terminu. Nie opisuje też zasad ustalania wysokości emerytury lub renty, postępowania w sprawie świadczeń ani przesłanek przyznania emerytury. Reguluje wyłącznie skutek w postaci ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W praktyce przepis wyznacza jasną granicę między okresem, w którym przysługuje renta, a okresem rozpoczynającym się od dnia przyznania emerytury z Funduszu. Decydujące jest więc nie samo wystąpienie o emeryturę, lecz jej przyznanie oraz ustalony w związku z tym dzień, od którego świadczenie to zostało przyznane. Przepis wskazuje tym samym, że od tej daty prawo do renty nie trwa równolegle z przyznaną emeryturą z Funduszu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1998 r. poz. 1118.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

emerytury i renty

Art. 101.Art. 102.