Art. 101. Ustanie prawa do świadczeń

Prawo do świadczeń ustaje:

1) gdy ustanie którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania tego prawa;

2) ze śmiercią osoby uprawnionej.

Komentarz do Art. 101.

Przepis określa, w jakich sytuacjach ustaje prawo do świadczeń. Wskazuje dwa odrębne zdarzenia, które prowadzą do zakończenia tego prawa. Pierwszym jest ustanie któregokolwiek z warunków wymaganych do jego uzyskania. Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko pierwotne spełnienie wymaganych warunków, lecz także ich dalsze istnienie. Jeżeli przestaje być spełniony choćby jeden z nich, prawo do świadczenia ustaje na podstawie punktu 1.

Drugą przesłanką jest śmierć osoby uprawnionej, wymieniona w punkcie 2. W takim przypadku ustanie prawa jest związane bezpośrednio z osobą, której to prawo przysługiwało. Przepis nie różnicuje tych sytuacji według rodzaju świadczenia ani nie wskazuje dodatkowych warunków, które musiałyby zostać spełnione. Konstrukcja regulacji obejmuje więc zarówno zmianę sytuacji powodującą ustanie jednego z wymaganych warunków, jak i śmierć osoby uprawnionej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granic trwania prawa do świadczeń. Sam fakt, że prawo zostało wcześniej uzyskane, nie oznacza jego nieograniczonego trwania, ponieważ może ono ustać po wystąpieniu jednej z dwóch wskazanych okoliczności. Przepis wiąże ustanie prawa z przyczyną dotyczącą warunków jego uzyskania albo z przyczyną dotyczącą osoby uprawnionej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1998 r. poz. 1118.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 100.Art. 101a.