Art. 233. Rezerwy na udziale reasekuratorów i spółek celowych

1. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji ustalają wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności na udziale reasekuratorów oraz spółek celowych zgodnie z art. 224–232.

2. Przy obliczaniu kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji uwzględniają różnicę w czasie między otrzymaniem kwoty należnej od reasekuratora lub spółki celowej a dokonaniem bezpośredniej wypłaty.

3. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji dostosowują wyniki obliczeń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając oczekiwane straty w związku z niewykonaniem zobowiązania przez reasekuratora lub spółkę celową.

4. W celu obliczenia oczekiwanych strat, o których mowa w ust. 3, zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji ustalają prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez reasekuratora lub spółkę celową oraz średnią wysokość straty z tytułu niewykonania zobowiązania przez reasekuratora lub spółkę celową.

Komentarz do Art. 233.

Przepis określa zasady ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności w części dotyczącej udziału reasekuratorów oraz spółek celowych. Obowiązek ten dotyczy zarówno zakładu ubezpieczeń, jak i zakładu reasekuracji. Wartość rezerw ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 224-232, co oznacza, że przepis odsyła do wcześniejszych regulacji dotyczących sposobu przeprowadzania tych obliczeń.

Przy ustalaniu kwot należnych z umów reasekuracji oraz od spółek celowych trzeba uwzględnić różnicę w czasie pomiędzy otrzymaniem należności a dokonaniem bezpośredniej wypłaty. Samo określenie kwoty wynikającej z umowy nie jest więc wystarczające, jeżeli płatność od reasekuratora lub spółki celowej nastąpi w innym momencie niż wypłata dokonywana bezpośrednio przez zakład.

Wyniki obliczeń należy skorygować o oczekiwane straty związane z niewykonaniem zobowiązania przez reasekuratora lub spółkę celową. Przepis wskazuje dwa elementy, które zakład powinien ustalić w celu obliczenia tych strat: prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania oraz średnią wysokość straty wynikającej z takiego niewykonania. Regulacja łączy zatem kalkulację należności z oceną ryzyka, że należność nie zostanie wykonana, oraz z określeniem rozmiaru możliwej straty. W praktyce wpływa to na sposób uwzględniania reasekuracji i udziału spółek celowych w wartości rezerw ustalanej dla celów wypłacalności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1844.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 232.Art. 234.