Art. 232. Grupowanie zobowiązań według jednorodnych grup ryzyka

Przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji grupują zobowiązania z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub z tytułu zawartych umów reasekuracji według jednorodnych grup ryzyka, co najmniej w podziale na linie biznesowe.

Komentarz do Art. 232.

Przepis określa sposób grupowania zobowiązań przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności. Obowiązek ten dotyczy zarówno zakładu ubezpieczeń, jak i zakładu reasekuracji. Obejmuje zobowiązania wynikające z zawartych umów ubezpieczenia oraz z zawartych umów reasekuracji.

Podstawą podziału mają być jednorodne grupy ryzyka, czyli takie zestawienia zobowiązań, które łączy podobny charakter ryzyka. Przepis ustanawia również minimalny poziom szczegółowości tego podziału. Grupowanie musi następować co najmniej według „linii biznesowych”. Oznacza to, że podział może być bardziej szczegółowy, ale nie może pomijać tego poziomu.

Regulacja wiąże sposób porządkowania zobowiązań bezpośrednio z ustalaniem wartości rezerw dla celów wypłacalności. W praktyce wyznacza więc ramy, w jakich zakład powinien zestawiać zobowiązania uwzględniane przy tej czynności. Rozdzielenie ich według jednorodnych grup ryzyka oraz co najmniej według linii biznesowych ma zapewnić, aby wartość rezerw była ustalana z uwzględnieniem zróżnicowania zobowiązań wynikającego z rodzaju ryzyka. Przepis nie określa natomiast dalszych zasad wyznaczania wartości rezerw ani nie wskazuje katalogu linii biznesowych. Wymaga jedynie zachowania wskazanego sposobu grupowania przy dokonywaniu ustaleń dotyczących wypłacalności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1844.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 231.Art. 233.