Art. 45. Ustalanie opłat za świadczenia zdrowotne

1. Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom innym niż wymienione w art. 44 ustala kierownik.

2. Przy ustalaniu wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, kierownik uwzględnia rzeczywiste koszty udzielenia świadczenia zdrowotnego.

Komentarz do Art. 45.

Przepis określa zasady ustalania opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom innym niż osoby wymienione w art. 44. W odniesieniu do tej grupy wysokość opłaty ustala kierownik. Oznacza to, że to kierownik jest podmiotem odpowiedzialnym za określenie kwoty należnej za udzielone świadczenie.

Kluczowe znaczenie ma obowiązek uwzględnienia rzeczywistych kosztów udzielenia świadczenia zdrowotnego. Przy ustalaniu opłaty kierownik nie powinien więc pomijać kosztów, które faktycznie wiążą się z wykonaniem danego świadczenia. Ustęp 2 wskazuje ten element jako podstawę, którą należy brać pod uwagę przy określaniu wysokości należności.

Przepis rozdziela zatem dwie kwestie: kompetencję do ustalenia opłaty oraz kryterium jej ustalania. Pierwsza należy do kierownika, druga opiera się na rzeczywistych kosztach udzielenia świadczenia. Regulacja nie określa jednej, z góry ustalonej wysokości opłat ani nie wskazuje szczegółowego sposobu obliczania kosztów. Z jej treści wynika natomiast, że opłata ma być ustalana indywidualnie przez kierownika, z uwzględnieniem kosztów związanych z konkretnym świadczeniem. W praktyce przepis wyznacza więc ramy podejmowania decyzji o wysokości opłat wobec osób spoza grupy wskazanej w art. 44.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 44.Art. 46.