Art. 44. Odpłatność za świadczenia zdrowotne finansowane ze środków publicznych

Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością.

Komentarz do Art. 44.

Przepis określa zasady udzielania przez podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Obejmuje on dwie grupy osób: ubezpieczonych oraz „inne osoby uprawnione do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów”. Sam przepis nie definiuje tych grup ani nie wskazuje odrębnych regulacji, z których wynika uprawnienie. Odwołuje się do nich jako do podstawy ustalenia, kto może korzystać ze świadczeń.

Kluczowe znaczenie ma sposób finansowania świadczenia. Przepis przewiduje trzy możliwości:

świadczenie może być udzielone nieodpłatnie,
świadczenie może wiązać się z częściową odpłatnością,
świadczenie może być udzielone za całkowitą odpłatnością.

Oznacza to, że samo finansowanie świadczenia ze środków publicznych nie przesądza w każdym przypadku o jego nieodpłatności. W odniesieniu do wskazanych osób przepis dopuszcza zarówno brak opłaty, jak i obowiązek pokrycia części albo całości odpłatności. Zakres regulacji obejmuje więc jednocześnie podmiot udzielający świadczeń, osoby uprawnione oraz trzy dopuszczalne formy ponoszenia kosztów. W praktyce przepis wyznacza podstawową zasadę, według której podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą może udzielać finansowanych publicznie świadczeń na różnych zasadach odpłatności, zależnie od sytuacji osoby korzystającej ze świadczenia i podstawy jej uprawnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia lecznicze

Art. 43.Art. 45.