Art. 15a. Ochrona prawna osób wykonujących zawód medyczny

Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń zdrowotnych poza zakładem leczniczym korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, 1818 i 1872) dla funkcjonariuszy publicznych.

Komentarz do Art. 15a.

Przepis określa szczególną ochronę prawną osoby wykonującej zawód medyczny, jeżeli udziela ona świadczeń zdrowotnych poza zakładem leczniczym. Ochrona ta jest powiązana z dwoma elementami: statusem osoby wykonującej zawód medyczny oraz miejscem udzielania świadczeń, którym musi być miejsce inne niż zakład leczniczy. Samo wykonywanie zawodu medycznego nie wystarcza więc do zastosowania regulacji, ponieważ przepis odnosi ją do sytuacji udzielania świadczeń poza zakładem leczniczym.

Zakres ochrony został określony przez odesłanie do ustawy wskazanej w przepisie. Osoba objęta regulacją korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w niej dla funkcjonariuszy publicznych. Przepis nie wskazuje odrębnego katalogu chronionych zachowań ani nie opisuje szczegółowych zasad tej ochrony, lecz wiąże ją z rozwiązaniami przewidzianymi dla funkcjonariuszy publicznych w tej ustawie.

Znaczenie praktyczne polega na tym, że w opisanych warunkach osoba wykonująca zawód medyczny jest objęta szczególnym poziomem ochrony prawnej podczas udzielania świadczeń zdrowotnych poza zakładem leczniczym. O zastosowaniu przepisu decyduje zatem łączne wystąpienie wskazanych przesłanek, a nie samo miejsce wykonywania zawodu lub samo posiadanie statusu osoby wykonującej zawód medyczny.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia lecznicze

Art. 15.Art. 16.