Rozdział 4. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej
Rozdział 4
Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej
1. Operator zawiera umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przez obiekt kosmiczny. Wymóg ten uważa się za spełniony także wtedy, gdy operator wykaże, że umowa w tym zakresie została zawarta na jego rzecz.
2. Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przepisom ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 367, z późn. zm.3)).
1. Umowa, o której mowa w art. 31 ust. 1, zawarta przez operatora lub na jego rzecz obejmuje także odpowiedzialność Skarbu Państwa.
2. Obowiązek, o którym mowa w art. 31 ust. 1, nie dotyczy działalności kosmicznej wykonywanej:
1) w celu naukowym lub edukacyjnym;
2) przez jednostki podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane.
1. Obowiązek, o którym mowa w art. 31 ust. 1, powstaje najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia wykonywania działalności objętej zezwoleniem.
2. Obowiązek, o którym mowa w art. 31 ust. 1, ustaje z dniem zakończenia wykonywania działalności kosmicznej objętej zezwoleniem.
3. Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1, obejmuje szkody, które powstały w okresie ubezpieczenia.
1. Wysokość sumy gwarancyjnej ubezpieczenia, w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte umową, o której mowa w art. 31 ust. 1, wynosi niewięcej niż równowartość w złotych kwoty 60 milionów euro.
2. Kwotę, o której mowa w ust. 1, ustala się przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski po raz pierwszy w roku, w którym umowa, o której mowa w art. 31 ust. 1, została zawarta.
Pełna treść aktu: o działalności kosmicznej.