Art. 37a. Wolność słowa i pisma

1. Doradca podatkowy przy wykonywaniu czynności zawodowych korzysta z wolności słowa i pisma w granicach określonych przepisami prawa i rzeczową potrzebą.

2. Nadużycie wolności, o której mowa w ust. 1, stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę lub zniesławienie strony lub jej pełnomocnika, świadka, biegłego albo tłumacza podlega wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Komentarz do Art. 37a.

Przepis określa zakres wolności słowa i pisma przysługującej doradcy podatkowemu podczas wykonywania czynności zawodowych. Wolność ta nie ma charakteru nieograniczonego, ponieważ doradca może z niej korzystać wyłącznie w granicach określonych przepisami prawa oraz rzeczową potrzebą. Oznacza to, że wypowiedzi i pisma związane z czynnościami zawodowymi powinny pozostawać w związku z ich przedmiotem i być uzasadnione potrzebą wykonywania tych czynności.

Drugi ustęp wskazuje konsekwencje szczególnego rodzaju nadużycia tej wolności. Chodzi o zachowanie, które jednocześnie:

stanowi nadużycie wolności słowa lub pisma,
jest zniewagą albo zniesławieniem,
dotyczy strony lub jej pełnomocnika, świadka, biegłego albo tłumacza,
jest czynem ściganym z oskarżenia prywatnego.

W takim przypadku odpowiedzialność ma być wyłącznie dyscyplinarna. Przepis obejmuje więc konkretną sytuację związaną z wypowiedzią doradcy podatkowego wobec osób uczestniczących w danej sprawie. Nie każde naruszenie granic wolności słowa zostało w tym ustępie opisane, lecz tylko nadużycie odpowiadające wskazanym cechom. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu standardu wypowiedzi doradcy podatkowego oraz określeniu, że wskazane zniewagi i zniesławienia, jeżeli są ścigane z oskarżenia prywatnego, podlegają wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 2117.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 37.Art. 38.