Art. 226. Dokumenty wydawane cudzoziemcowi

Cudzoziemcowi mogą być wydane następujące dokumenty:

1) karta pobytu;

2) polski dokument podróży dla cudzoziemca;

3) polski dokument tożsamości cudzoziemca;

4) tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca;

5) dokument potwierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany o nazwie „zgoda na pobyt tolerowany”;

6) europejski dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1953 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie ustanowienia europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich oraz uchylającym zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. UE L 311 z 17.11.2016, str. 13), zwany dalej „europejskim dokumentem podróży do celów powrotu”.

Komentarz do Art. 226.

Przepis wymienia dokumenty, które mogą być wydane cudzoziemcowi, oraz wskazuje ich urzędowe nazwy. Jego znaczenie polega przede wszystkim na uporządkowaniu katalogu dokumentów dotyczących sytuacji cudzoziemca. Wśród nich znajduje się karta pobytu, a także dwa dokumenty określone jako polskie: polski dokument podróży dla cudzoziemca i polski dokument tożsamości cudzoziemca.

Osobną kategorię stanowi tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca. Przepis wymienia również dokument potwierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany. Jego pełna nazwa została określona jako „zgoda na pobyt tolerowany”, co pozwala odróżnić ten dokument od samej zgody.

Ostatnim wymienionym dokumentem jest europejski dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Przepis odwołuje się przy tym do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1953 oraz wprowadza skróconą nazwę tego dokumentu, „europejski dokument podróży do celów powrotu”.

Przepis nie określa przesłanek wydania poszczególnych dokumentów ani procedury ich uzyskania. Ogranicza się do wskazania, jakie rodzaje dokumentów mogą być wydane cudzoziemcowi, i do ich rozróżnienia według nazw oraz przeznaczenia wynikającego z tych nazw. W praktyce stanowi więc punkt odniesienia przy ustalaniu, z jakim rodzajem dokumentu ma do czynienia cudzoziemiec.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1650.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 225i.Art. 227.