Art. 4. kw Czas i miejsce popełnienia wykroczenia

§ 1. Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

§ 2. Wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał nastąpić.

Komentarz do Art. 4. kw

Przepis wyznacza dwa punkty odniesienia dla oceny wykroczenia: moment zachowania sprawcy oraz miejsce, z którym to zachowanie albo jego następstwo jest powiązane. Od czasu zależy, którą ustawę się stosuje, od miejsca - jaki organ jest właściwy.

Najważniejsze punkty

Czasem popełnienia jest chwila działania albo zaniechania działania, do którego sprawca był obowiązany. Skutek, który wystąpił później, tego momentu nie zmienia.
Ustalenie czasu przesądza o stanie prawnym miarodajnym dla oceny zachowania oraz o początku biegu terminów przedawnienia.
Miejscem popełnienia jest miejsce zachowania sprawcy, miejsce wystąpienia skutku albo miejsce, w którym skutek miał nastąpić.
Alternatywne ujęcie miejsca oznacza, że wykroczenie może być popełnione w kilku miejscach jednocześnie.
Przy zaniechaniu decyduje miejsce, w którym sprawca powinien był działać, a nie jego faktyczne położenie w tym czasie.

W praktyce

Rozróżnienie ma znaczenie zwłaszcza tam, gdzie zachowanie i jego następstwo są rozdzielone w przestrzeni albo w czasie. Reguła czasu chroni też sprawcę przed oceną według przepisów, które w chwili jego zachowania jeszcze nie obowiązywały.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 734.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

czas popełnienia

miejsce popełnienia

zaniechanie działania

obowiązek sprawcy

wykroczenie

Art. 3. kw Art. 5. kw