Art. 104. kw Skłanianie do żebractwa

Kto skłania do żebrania małoletniego lub osobę bezradną albo pozostającą w stosunku zależności od niego lub oddaną pod jego opiekę, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Komentarz do Art. 104. kw

Art. 104 Kodeksu wykroczeń jest przepisem mającym na celu ochronę osób szczególnie narażonych na wykorzystywanie, takich jak małoletni, osoby bezradne oraz osoby pozostające w stosunku zależności od sprawcy lub oddane pod jego opiekę. Przepis ten penalizuje skłanianie tych osób do żebrania, co jest uznawane za formę wykorzystywania i nadużycia.

Analiza przepisu:

Podmiot czynu zabronionego:
- Małoletni: Osoba, która nie ukończyła 18 lat.
- Osoba bezradna: Osoba, która z powodu wieku, choroby, niepełnosprawności lub innej przyczyny nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych.
- Osoba pozostająca w stosunku zależności: Osoba, która z różnych przyczyn (np. ekonomicznych, rodzinnych) jest zależna od sprawcy.
- Osoba oddana pod opiekę: Osoba, która formalnie lub nieformalnie została powierzona opiece sprawcy.
Czyn zabroniony:
- Skłanianie do żebrania: Pojęcie to obejmuje wszelkie formy nakłaniania, zmuszania lub zachęcania do żebrania. Może to być zarówno bezpośrednie polecenie, jak i subtelne formy nacisku, np. poprzez zaniedbanie obowiązków opiekuńczych, które zmuszają osobę do żebrania w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb.
Kary przewidziane za naruszenie przepisu:
- Areszt: Kara pozbawienia wolności na okres od 5 do 30 dni.
- Ograniczenie wolności: Kara polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne lub potrąceniu części wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa.
- Grzywna: Kara pieniężna, której wysokość może wynosić od 20 do 5000 zł.

Cel przepisu:

Celem art. 104 Kodeksu wykroczeń jest ochrona osób szczególnie narażonych na wykorzystywanie i nadużycia. Przepis ten ma zapobiegać sytuacjom, w których osoby bezradne, małoletnie lub zależne są zmuszane do żebrania, co często wiąże się z ich dalszym wykluczeniem społecznym, pogorszeniem warunków życia oraz naruszeniem ich godności.

Praktyczne zastosowanie:

W praktyce, stosowanie art. 104 Kodeksu wykroczeń wymaga dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w tym zbadania, czy osoba skłaniana do żebrania rzeczywiście jest małoletnia, bezradna, zależna lub oddana pod opiekę sprawcy. Konieczne jest również wykazanie, że sprawca rzeczywiście skłaniał tę osobę do żebrania, co może wymagać zebrania dowodów w postaci zeznań świadków, dokumentacji medycznej, socjalnej itp.

Podsumowanie:

Art. 104 Kodeksu wykroczeń jest ważnym narzędziem w walce z wykorzystywaniem osób szczególnie narażonych na nadużycia. Jego skuteczne stosowanie wymaga jednak staranności w ustalaniu stanu faktycznego oraz odpowiedniego doboru środków dowodowych. Przepis ten podkreśla znaczenie ochrony godności i praw osób najsłabszych w społeczeństwie, co jest jednym z fundamentów systemu prawnego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

kara aresztu

ograniczenie wolności

osoba bezradna

stosunek zależności

opieka nad osobą

kara grzywny

skłanianie do żebrania

Art. 103.Art. 105.