Art. 29². k.p. Zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu

§ 1. Zawarcie z pracownikiem umowy o pracę przewidującej zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy nie może powodować ustalenia jego warunków pracy i płacy w sposób mniej korzystny w stosunku do pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem jednak proporcjonalności wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą, do wymiaru czasu pracy pracownika.

§ 2. (uchylony)

Komentarz do Art. 29². kp

Art. 29 § 2 Kodeksu pracy stanowi istotną gwarancję dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, chroniąc ich przed dyskryminacją w zakresie warunków pracy i płacy w porównaniu do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego przepisu.

Treść przepisu

Art. 29 § 2 Kodeksu pracy: „Zawarcie z pracownikiem umowy o pracę przewidującej zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy nie może powodować ustalenia jego warunków pracy i płacy w sposób mniej korzystny w stosunku do pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem jednak proporcjonalności wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą, do wymiaru czasu pracy pracownika.”

Analiza przepisu

Równość traktowania: Przepis ten wprowadza zasadę równego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. Oznacza to, że pracodawca nie może ustalać warunków pracy i płacy dla tych pracowników w sposób mniej korzystny niż dla pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonujących taką samą lub podobną pracę.
Proporcjonalność wynagrodzenia i świadczeń: Przepis uwzględnia jednak konieczność proporcjonalnego ustalania wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Oznacza to, że wynagrodzenie oraz inne świadczenia (np. premie, dodatki) powinny być dostosowane do wymiaru czasu pracy pracownika. Pracownik zatrudniony na pół etatu powinien otrzymywać połowę wynagrodzenia pracownika zatrudnionego na pełny etat, wykonującego taką samą pracę.
Zakaz dyskryminacji: Przepis ten jest wyrazem zakazu dyskryminacji ze względu na wymiar czasu pracy. Pracodawca nie może różnicować warunków pracy i płacy jedynie na podstawie tego, że pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Podobna praca: Istotne jest również, że przepis odnosi się do pracowników wykonujących „taką samą lub podobną pracę”. Oznacza to, że porównanie powinno dotyczyć pracowników wykonujących prace o zbliżonym charakterze, wymagające podobnych kwalifikacji i umiejętności.

Praktyczne zastosowanie

W praktyce oznacza to, że pracodawca, zatrudniając pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy, musi zapewnić mu warunki pracy i płacy, które są proporcjonalne do warunków oferowanych pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy. Przykładowo, jeśli pracownik zatrudniony na pełny etat otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 4000 zł miesięcznie, pracownik zatrudniony na pół etatu powinien otrzymywać 2000 zł miesięcznie, zakładając, że obaj wykonują taką samą pracę.

Wnioski

Art. 29 § 2 Kodeksu pracy jest kluczowym przepisem chroniącym pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy przed dyskryminacją. Pracodawcy muszą pamiętać o konieczności proporcjonalnego ustalania wynagrodzenia i innych świadczeń oraz o równości traktowania pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę, niezależnie od wymiaru czasu pracy. Przepis ten jest zgodny z zasadami równości i niedyskryminacji, które są fundamentalnymi wartościami prawa pracy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1465.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

umowa o pracę

niepełny wymiar

pełny wymiar

warunki pracy

warunki płacy

proporcjonalność wynagrodzenia

świadczenia związane

wymiar czasu

zatrudnienie pracownika

pracownik wykonujący

podobna praca

Art. 29¹.Art. 29³.